ฮิวงะ เนจิ

ฮิวงะ เนจิ ทายาทของตระกูลฮิวงะ ที่มีเนตรสีขาว ว่ากันว่าเป็นเกะนินที่เก่งกาจที่สุดในโรงเรียนนินจา มีความมั่นใจในตัวเองสูง และฝึกฝนตนเองจ...

ฮาตาเกะ คาคาชิ อาจารย์ของ นารุโตะ ซากุระ และ ซาสึเกะ เป็นลูกศิษย์ของรุ่นที่ 4 และเป็นลูกชายของสุดยอดนินจาในอดีต ที่ได้ชื่อว่า เขี้ยวสีข...

ฮารุโนะ ซากุระ สาวที่นารุโตะหลงรัก แต่เจ้าตัวดันไปชอบซาสึเกะซะนี่ ทำให้ นารุโตะ กลายเป็นคู่กัดกับซาสึเกะ ที่แข่งกันฝึกฝนวิชามาตลอด ซากุ...

อุจิวะ ซาสึเกะ เพื่อนร่วมทีมของนารุโตะ มีความแค้นฝังใจกับพี่ชายของตัวเอง คือ อุจิวะ อิทาจิ ที่สังหารพ่อและแม่ของตัวเอง สายเลือดตระกูลอุจ...

อุซึมากิ นารุโตะ นินจาจอมกวน ตัวเอกประจำเรื่องนี้ ( แหงล่ะ ก็ชื่อนารุโตะนี่ ) เมื่อตอนยังแบเบาะ มีปีศาจจิ้งจอกเก้าหางบุกโคโนะฮะ เพื่อ...

ยานเมสเซนเจอร์ ยานเมสเซนเจอร์ (MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging probe หรือ MESSENGER) เป็นยานอวกาศขององค์ก...

ยานอวกาศลูนาร์โปรสเปกเตอร์ ยานอวกาศลูนาร์โปรสเปกเตอร์ (Lunar Prospector) ถูกส่งขึ้นไปเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541...

ยานมาร์สรีคอนเนสเซนซ์ออร์บิเตอร์ ยานมาร์สรีคอนเนสเซนซ์ออร์บิเตอร์ (Mars Reconnaissance Orbiter) หรือเอ็มอาร์โอ (MRO) เป็นยานอวกาศ...

ยานฟินิกส์ ยานฟินิกส์ (Phoenix Spacecraft) เป็นยานสำรวจดาวอังคารของโครงการสำรวจดาวอังคาร ยานลำนี้มีภารกิจหลักในการสำรวจแหล่งน้ำบนดาว เพื่อเป...

ยานนิวฮอไรซันส์ นิวฮอไรซันส์ (New Horizons) เป็นยานสำรวจอวกาศของนาซา เพื่อสำรวจดาวพลูโต ดวงจันทร์บริวารชารอน และวัตถุอื่นๆ ในแถบไคเปอร์ ยานน...

ยานกาลิเลโอ ยานกาลิเลโอ เป็นยานสำรวจดาวพฤหัสบดี ถูกส่งออกจากโลกเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (พ.ศ. 2532) ใ...

เซอร์ไก โคโรเลฟ Sergei Korolev 30 ธันวาคม 1906 – 14 มกราคม 1966 เซอร์ไก โคโรเลฟ ได้รับสมญานามว่าเป็น "บิดาแห่งความสำเร็จด้านอวกาศข...

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ Hermann Oberth 25 มิถุนายน 1894 – 28 ธันวาคม 1989 เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ เกิดที่ไซเบนเบอร์เกน ชายแดนระหว่างออสเตรียและ...

สมัครสมาชิก: บทความ (Atom)

วันอาทิตย์ที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2556

ฮิวงะ เนจิ

- Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 2 Concept Art

ฮิวงะ เนจิ ทายาทของตระกูลฮิวงะ ที่มีเนตรสีขาว ว่ากันว่าเป็นเกะนินที่เก่งกาจที่สุดในโรงเรียนนินจา มีความมั่นใจในตัวเองสูง และฝึกฝนตนเองจนเก่งกาจ เพราะมีความบาดหมางกับ ฮิวงะ ฮิอาชิ ผู้นำของตระกูล เป็นฝาแฝดของผู้เป็นพ่อและเป็นพ่อของ ฮิวงะ ฮินาตะ ซึ่งเนจิคิดเสมอว่า พ่อของตนควรได้เป็นผู้นำตระกูล แต่ ฮิวงะ ฮิซาชิ ก็ได้จบชีวิตลง โดยไม่มีใครยอมบอกสาเหตุของการตายที่แท้จริงของพ่อแก่เนจิ เนจิ จึงเติบโตมาด้วยความมุ่งมั่น จนสอบได้จูนิน มีความสามารถโดดเด่นในสายป้องกัน

ภายหลัง เนจิ ได้ทราบว่า พ่อของตนเองยอมสละชีวิต เพื่อปกป้องตระกูลฮิวงะเอาไว้ จนเลิกคิดเรื่องบาดหมางของตระกูลในที่สุด

ข้อมูลส่วนตัววันเกิด : 3 กรกฎาคม
กรุ๊ปเลือด : O
แคว้น : โคโนะฮะ
เพื่อนสนิท : ร๊อค ลี , เทนเทน
อาจารย์ : ไมโตะ ไก
ท่าไม้ตาย : ค่ายกลแปดทิศ

ฮาตาเกะ คาคาชิ

ฮาตาเกะ คาคาชิ อาจารย์ของ นารุโตะ ซากุระ และ ซาสึเกะ เป็นลูกศิษย์ของรุ่นที่ 4
และเป็นลูกชายของสุดยอดนินจาในอดีต ที่ได้ชื่อว่า เขี้ยวสีขาวแห่งโคโนะฮะ

ดวงตาข้างซ้ายของ คาคาชิ เป็นเนตรวงแหวนของเพื่อนสนิท ที่มอบดวงตาเอาไว้ให้ก่อนจะเสียชีวิต ทำให้ คาคาชิ มีความสามารถ ก๊อปปี้ท่าไม้ตายของนินจาคนอื่นได้

แต่โดยเนื้อแท้แล้ว คาคาชิ ถูกฝึกมาให้เป็นหน่วยลอบสังหาร โดยมีวิชา พันปักษา เป็นไม้ตายสังหารในทีเดียว ซึ่งต่อมาได้สอนวิชานี้แก่ ซาสึเกะ

ถึงแม้อุปนิสัยเจ้าตัวจะเรื่อยๆเปื่อยๆ วันๆเอาแต่อ่านหนังสืออะจึ๋ยสวรรค์รำไร ที่เขียนโดยเซียนกบ จิไรยะ แต่เมื่อเวลาที่ออกปฏิบัติภารกิจ ก็จะกลายเป็นกำลังหลักของโคโนะฮะเลยทีเดียว

ข้อมูลส่วนตัววันเกิด : 15 กันยายน
กรุ๊ปเลือด : O
แคว้น : โคโนะฮะ
อาจารย์ : โฮคาเงะ รุ่นที่ 4
ท่าไม้ตาย : นินจาก๊อปปี้ , พันปักษา
ของโปรด : หนังสืออะจึ๋ยสวรรค์รำไร

ฮารุโนะ ซากุระ

ฮารุโนะ ซากุระ สาวที่นารุโตะหลงรัก แต่เจ้าตัวดันไปชอบซาสึเกะซะนี่ ทำให้ นารุโตะ กลายเป็นคู่กัดกับซาสึเกะ ที่แข่งกันฝึกฝนวิชามาตลอด ซากุระ เป็นคุโนะอิจิ(นินจาหญิง) ที่หัวไว เรียนรู้ได้เร็ว ภายหลังจากที่ ซาสึเกะ ตัดสินใจไปเข้ากลุ่มโอโรจิมารุ ซากุระตัดสินไปไปเป็นลูกศิษย์ของ ซึนาเดะ โฮคาเงะรุ่น 5 เพื่อฝึกให้ตัวเองเก่งขึ้นพอที่จะไปช่วยพาตัวซาสึเกะกลับมา

นารุโตะ รู้ดีว่า ซากุระ ชอบ ซาสึเกะมาก จึงให้สัญญากับซากุระ เป็นสัญญาตลอดชีวิตว่า จะพาตัวซาสึเกะกลับมาให้ได้

หลังจากฝึกวิชา 3 ปี นารุโตะ มีโอกาสได้ช่วยซาสึเกะ แต่ก็ต้องเอาตัวเข้าเสี่ยงโดนจิ้งจอกเก้าหางกลืนร่าง เพื่อกำจัดโอโรจิมารุ ทำให้ ซากุระ รู้สึกเสียใจที่ตนเองเป็นต้นเหตุให้นารุโตะ ต้องเอาชีวิตเข้าแลก เพื่อช่วยซาสึเกะกลับมา จนแอบมีใจให้นารุโตะนิดๆ อิอิ

ข้อมูลส่วนตัววันเกิด : 28 มีนาคม
กรุ๊ปเลือด : O
แคว้น : โคโนะฮะ
เพื่อนสนิท : อุซึมากิ นารุโตะ , อุจิวะ ซาสึเกะ
อาจารย์ : ฮาตาเกะ คาคาชิ, ท่านซึนาเดะ
ท่าไม้ตาย : พลังช้างสาร , วิชาแพทย์ของซึนาเดะ

อุจิวะ ซาสึเกะ

อุจิวะ ซาสึเกะเพื่อนร่วมทีมของนารุโตะ มีความแค้นฝังใจกับพี่ชายของตัวเอง
คือ อุจิวะ อิทาจิ ที่สังหารพ่อและแม่ของตัวเอง สายเลือดตระกูลอุจิวะ

มีความสามารถพิเศษคือ เนตรวงแหวน และการใช้คาถาไฟ
ซาสึเกะตั้งใจฝึกวิชาเพื่อจะไปแก้แค้นพี่ชาย ซึ่งเป็นสุดยอดนินจาที่หักหลังหมู่บ้าน ไปเข้ากลุ่มแสงอุษา

ความเก่งกาจของซาสึเกะ ทำให้ นารุโตะ แอบชื่นชมเขาอยู่
แต่ด้วยความหล่อ+เก่ง ของซาสึเกะ ทำให้เขาเป็นที่หมายปองของสาวๆ รวมทั้ง ซากุระ ที่นารุโตะแอบหลงรักด้วย ทำให้ นารุโตะ พยายามฝึกฝนวิชา เพื่อเอาชนะ ซาสึเกะให้ได้

ผลก็คือ ทั้งคู่ได้พัฒนาฝีมือได้อย่างรวดเร็ว และเป็นเพื่อนร่วมทีมที่สนิทที่สุด

ความเก่งกาจของนารุโตะ ที่มากขึ้นๆ จากที่เคยเป็นลูกไล่ กลับมาสูสี และอาจจะเหนือกว่าตัวเขา ทำให้ ซาสึเกะ รู้สึกแค้นใจ ที่ตนเองไม่สามารถพัฒนาฝีมือได้รวดเร็วมากกว่านี้ ภายหลังจึงได้ตัดสินใจ ออกจากหมู่บ้านโคโนะฮะ เข้าร่วมกลุ่มฝ่ายตรงข้ามอย่าง โอโรจิมารุ ที่สามารถจะมอบพลังให้กับเขา แม้โอโรจิมารุต้องการจะใช้ร่างของซาสึเกะ แต่เพื่อที่จะฆ่าพี่ชายด้วยมือตัวเองแล้ว เขายอมทำทุกอย่าง

ข้อมูลส่วนตัววันเกิด : 23 กรกฎาคม
กรุ๊ปเลือด : AB
แคว้น : โคโนะฮะ
เพื่อนสนิท : อุซึมากิ นารุโตะ , ฮารุโนะ ซากุระ
อาจารย์ : ฮาตาเกะ คาคาชิ
ท่าไม้ตาย : คาถาไฟ , เนตรวงแหวน , พันปักษา
เป้าหมาย : แก้แค้น อุจิวะ อิทาจิ

naruto

อุซึมากิ นารุโตะ

นินจาจอมกวน ตัวเอกประจำเรื่องนี้ ( แหงล่ะ ก็ชื่อนารุโตะนี่ )
เมื่อตอนยังแบเบาะ มีปีศาจจิ้งจอกเก้าหางบุกโคโนะฮะ เพื่อปกป้องหมู่บ้านโคโนะฮะ โฮคาเงะ รุ่นที่ 4 จึงพลีชีพและกักตัวปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง(เคียวบิ) ไว้ในตัวของเขานารุโตะ

เมื่อนารุโตะโตขึ้นมา ทีแรก ผู้คนในหมู่บ้านไม่ชอบนารุโตะเท่าไหร่นัก เพราะคิดว่าจิ้งจอกเก้าหางในร่างนารุโตะเป็นต้นเหตุให้ โฮคาเงะรุ่นที่ 4 ต้องเสียชีวิต แต่นารุโตะก็ยังร่าเริง กวนโอ้ยชาวบ้านไปทั่ว โดยไม่ได้น้อยใจผู้คนในหมู่บ้าน และพยายามฝึกฝนวิชา โดยมีความฝันที่จะเป็นโฮคาเงะให้ได้ในอนาคต จนนารุโตะได้กลายเป็นกำลังสำคัญของหมู่บ้านในที่สุด

ข้อมูลส่วนตัว
วันเกิด : 10 ตุลาคม
กรุ๊ปเลือด : B
ตำแหน่ง : เกะนิน
แคว้น : โคโนะฮะ
สิ่งที่ชอบ : ราเม็ง
เพื่อนสนิท : อุจิวะ ซาสึเกะ , ฮารุโนะ ซากุระ
อาจารย์ : อิรุกะ , ฮาตาเกะ คาคาชิ , จิไรยะ (เซียนกบ)
ไม้ตาย : แยกเงาพันร่าง , กระสุนวงจักร , วิชาเรียกกบ กามะบุนตะ
สัตว์หางที่สิงสู่: จิ้งจอกเก้าหาง

วันพุธที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2556

ยานเมสเซนเจอร์

ยานเมสเซนเจอร์

ยานเมสเซนเจอร์ (MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging probe หรือ MESSENGER) เป็นยานอวกาศขององค์การนาซา ส่งขึ้นจากพื้นโลกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีเป้าหมายเพื่อสำรวจพื้นผิวของดาวพุธ
ยานเมสเซนเจอร์ได้บินผ่านดาวพุธเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่ระดับความสูงประมาณ 200 กิโลเมตร จากพื้นผิว และตามกำหนดการที่วางไว้ ยานเมสเซนเจอร์จะบินผ่านดาวพุธอีก 2 ครั้งในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2551 และ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 ก่อนจะเข้าสู่วงโคจรในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2554 เพื่อเริ่มภารกิจการสำรวจ

ยานอวกาศลูนาร์โปรสเปกเตอร์

ยานอวกาศลูนาร์โปรสเปกเตอร์ (Lunar Prospector) ถูกส่งขึ้นไปเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541) เพื่อสำรวจดวงจันทร์ เป็นเวลา 1 ปีในการหาข้อมูลเกี่ยวกับพื้นผิวและภายในดวงจันทร์ ยานโคจรรอบดวงจันทร์ในระดับสูง 100 กม.ในเวลา 2-3 สัปดาห์อุปกรณ์ 1 ใน 5 อย่าง ก็พบหลักฐานสำคัญ ที่แสดงว่า ในหินใกล้บริเวณขั้วของดวงจันทร์มีผลึกน้ำแข็งอยู่ด้วย

ยานมาร์สรีคอนเนสเซนซ์ออร์บิเตอ

ยานมาร์สรีคอนเนสเซนซ์ออร์บิเตอร์

ยานมาร์สรีคอนเนสเซนซ์ออร์บิเตอร์ (Mars Reconnaissance Orbiter) หรือเอ็มอาร์โอ (MRO) เป็นยานอวกาศขององค์การนาซาที่ส่งขึ้นจากพื้นโลกเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2548 มีเป้าหมายศึกษาทำความเข้าใจเกี่ยวกับดาวอังคารอย่างละเอียด ค้นหาจุดลงจอดที่เหมาะสมสำหรับยานอวกาศในอนาคต และทำหน้าที่รับ-ส่งสัญญาณวิทยุระหว่างยานกับโลกด้วยอัตราส่งข้อมูลที่สูงกว่ายานลำอื่น ๆ ภารกิจหลักของยานมีกำหนด 4 ปี โดยได้เริ่มเข้าสู่วงโคจรรอบดาวอังคารเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2549 ตามเวลาในสหรัฐอเมริกา หรือตรงกับเช้ามืดวันที่ 11 มีนาคม ตามเวลาในประเทศไทย

ยานฟินิกส์

ยานฟินิกส์ (Phoenix Spacecraft) เป็นยานสำรวจดาวอังคารของโครงการสำรวจดาวอังคาร ยานลำนี้มีภารกิจหลักในการสำรวจแหล่งน้ำบนดาว เพื่อเป็นข้อมูลว่าดาวอังคารเคยมีแหล่งน้ำบนดาวมาก่อน

ยานฟินิกส์ถูกปล่อยในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ด้วยจรวดเดลต้าสอง 7925 ของนาซา ยานเดินทางมาถึงและลงจอดในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ณ บริเวณขั้วโลกเหนือของดาวอังคาร ยานลำนี้ได้รับการออกแบบให้มีแขนกล ใช้ในการตักดินทรายที่อยู่บริเวณรอบๆ ยาน และยานยังมีเตาสำหรับทดลองปฏิกิริยาทางเคมี ใช้สำหรับทดสอบดินบนดาวเพื่อหาสารประกอบของน้ำ โดยใช่แขนกลของยานตักและเทลงในเตา นอกจากนี้ยานยังมีกล้องสำหรับถ่ายภาพบนดาว โดยยานฟินิกส์ใช้พลังงานจากการชาจน์พลังงานจากแผงโซล่าเซลของยาน

ฟินิกส์ถูกออกแบบให้ปฏิบัติภาระกิจเพียงแค่สามเดือน เพราะเดิมยานมีอายุการปฏิบัติภาระกิจแค่สามเดือน และข้อมูลที่ได้จากการสำรวจครบตามที่ต้องการ แต่หลังจากสามเดือนยานยังสามารถทำงานต่อได้ ทางโครงการเพิ่มงบประมาณการสำรวจ ดังนั้นโครงการนี้จึงเลื่อนระยะเวลาออกไปจนถึงสิ้นปี พ.ศ. 2551

ในวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 นาซาไม่สามารถติดต่อกับยานฟินิกส์ได้ เป็นเพราะยานไม่สามารถชาจน์ำพลังงานได้ (เกิดจากสภาวะแวดล้อมของดาว) ทำให้นาซาสูญเสียยานฟินิกส์ก่อนกำหนด นับว่าโครงการนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง

ในปี พ.ศ. 2552 นาซามีโครงการส่งยานสำรวจดาวอังคารหลังจากยานฟินิกส์ ชื่อว่า Mars Science Laboratory

ยานนิวฮอไรซันส์

นิวฮอไรซันส์ (New Horizons) เป็นยานสำรวจอวกาศของนาซา เพื่อสำรวจดาวพลูโต ดวงจันทร์บริวารชารอน และวัตถุอื่นๆ ในแถบไคเปอร์

ยานนิวฮอไรซันส์ ออกแบบโดยห้องปฏิบัติการ Applied Physics Laboratory (APL) มหาวิทยาลัยจอห์นฮอปกินส์ ปล่อยขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2549 ด้วยจรวดแอทลาส 551 และจะเดินทางถึงดาวพลูโตประมาณเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 ยานนิวฮอไรซันส์ เป็นยานลำแรกในโครงการ นิวฟรอนเทียร์ส (New Frontiers) ซึ่งเป็นโครงการสำรวจอวกาศขนาดกลางของนาซา (งบประมาณไม่เกิน 700 ล้านเหรียญสหรัฐ) ยาน นิวฮอไรซันส์ จะเป็นกุญแจที่ไขความลับของดาวพลูโตว่าจะเป็นดาวเคราะห์หรือไม่ (New Horizons: On to Pluto, Planet or Not)

http://www.trueplookpanya.com/new/cms_detail/knowledge/641-00/

ยานกาลิเลโอ

ยานกาลิเลโอ เป็นยานสำรวจดาวพฤหัสบดี ถูกส่งออกจากโลกเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1989 (พ.ศ. 2532) ใช้เวลา 6 ปีในการเดินทางไปยังดาวพฤหัสบดี ในระหว่างทางยานกาลิเลโอได้เข้าใกล้ดาวเคราะห์น้อยเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ดาวเคราะห์น้อยดวงนี้มีชื่อว่า แกสปรา และต่อมาได้ผ่านใกล้ดาวเคราะห์น้อยอีกดวงหนึ่งชื่อ ไอดา ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1995 (พ.ศ. 2538) ยานกาลิเลโอก็ปล่อยหัวสำรวจลงไปในบรรยากาศของดาวพฤหัสบดี ยานโคจรของยานกาลิเลโอให้รายละเอียดในระยะใกล้ของดาวพฤหัสบดีและบริวารที่ไม่เคยมีมาก่อน

http://www.trueplookpanya.com/new/cms_detail/knowledge/641-00/

วันอาทิตย์ที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2556

เซอร์ไก โคโรเลฟ Sergei Korolev

เซอร์ไก โคโรเลฟ
Sergei Korolev30 ธันวาคม 1906 – 14 มกราคม 1966

เซอร์ไก โคโรเลฟ ได้รับสมญานามว่าเป็น "บิดาแห่งความสำเร็จด้านอวกาศของอดีตสหภาพโซเวียต" โดยโคโรเลฟเป็นผู้ออกแบบจรวดวอสตอค ซึ่งเป็นจรวดยุคแรกของโครงการอวกาศของโซเวียต และ เป็นผู้รับผิดชอบโครงการสปุคนิค ที่มีนักบินอวกาศเดินทางรอบโลกเป็นครั้งแรก จนมาถึงเป็นผู้ออกแบบจรวดโซยุซที่ใช้งานในปัจจุบัน รวมไปถึงการพัฒนาขีปนาวุธข้ามทวีปรุ่นแรกๆ ให้กับโซเวียต

โคโรเลฟได้รับการศึกษาและฝึกฝนด้านการออกแบบเครื่องบิน แต่ด้วยทักษะและความสามารถในด้านการจัดการองค์กร และ การวางแผนเชิงยุทธศาสตร์ ทำให้โคโรเลฟได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าโครงการอวกาศของโซเวียต ทั้งนี้ก่อนที่จะเสียชีวิตลง โคโรเลฟได้รับการยกย่องว่าเป็น "หัวหน้าผู้ออกแบบ" (Chief Designer)

เนื่องจากภาระหน้าที่ของโคโรเลฟมีความสำคัญต่อโครงการอวกาศของโซเวียตเป็นอย่างมาก ทำให้สหภาพโซเวียตต้องพยายามปกปิดความสำคัญของโคโรเลฟไว้ในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ แต่ต่อมาในภายหลัง ชื่อของโคโรเลฟได้ถูกเปิดเผยสู่สาธารณะในฐานะผู้นำที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จด้านอวกาศของโซเวียตวัยเยาว์

เซอร์ไก โคโรเลฟเกิดที่เมืองจีโตมีร์ (Zhytomyr) ประเทศยูเครนในปัจจุบัน มารดาเป็นชาวยูเครน ส่วนบิดาเป็นชาวรัสเซียและมีอาชีพเป็นครู เมื่อมีอายุได้เพียงสามขวบ บิดาและมารดาได้แยกทางกัน ทำให้โคโรเลฟ ต้องอยู่ในความดูแลของตาและยาย เนื่องจากมารดาของโคโรเลฟต้องเดินทางไปศึกษาที่เมืองเคียฟเป็นประจำเพื่อศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น ทำให้โคโรเลฟต้องเติบโตอย่างเดียวดายกับเพื่อนเพียงไม่กี่คน อย่างไรก็ตาม โคโรเลฟก็มีความสามารถทางคณิตศาสตร์สูงกว่านักเรียนคนอื่นๆ ในปี 1916 มารดาของโคโรเลฟแต่งงานใหม่กับวิศวกรไฟฟ้า และได้นำโคโรเลฟมาอยู่ด้วย ณ เมือง โอเดสสา

ภาพการปฏิวัติรัสเซีย ในปี 1917 ณ นครเซ็นต์ ปีเตอร์เบิร์ก
ที่มา http://www.britannica.com/EBchecked/topic-art/

ในปี 1918 ขณะที่โคโรเลฟมีอายุได้ 12 ปี ซึ่งเป็นช่วงรอยต่อระหว่างสิ้นสงครามโลกครั้งที่ 1 และเริ่มเข้าสู่ช่วงการปฏิวัติในรัสเซีย สงครามกลางเมืองระหว่างฝ่ายขวาและฝ่ายแดงดำเนินไปอยู่หลายปี โดยในระหว่างดังกล่าวเกิดการขาดแคลนอาหารอย่างรุนแรงในรัสเซีย ซึ่งโคโรเลฟเองก็ได้ป่วยเป็นไข้รากสาดใหญ่ในปี 1919การศึกษา

เมื่อโคโรเลฟย้ายไปอยู่ที่เมืองโอเดสสา โคโรเลฟเริ่มศึกษาทฤษฎีการบินด้วยตนเอง (โดยโคโรเลฟมีความสนใจเรื่องเครื่องบินตั้งแต่มีอายุได้ 7 ขวบ หลังจากที่ได้ชมการแอร์โชว์) และได้เข้าทำงานกับชมรมเครื่องร่อนของเมืองโอเดสสา นอกจากนี้ฐานย่อยเครื่องบินทะเลของทหารก็ตั้งอยู่ที่เมืองโอเดสสาด้วย ยิ่งทำให้โคโรเลฟมีความสนใจในปฏิบัติการของฝูงบินดังกล่าว

ในปี 1923 โคโรเลฟ (อายุ 17 ปี) ได้เข้าร่วมกับสมาคมการบินและการนำร่องทางอากาศของยูเครนและไครมีย์ (Society of Aviation and Aerial Navigation of Ukraine and the Crimea : OAVUK) ซึ่งทำให้โคโรเลฟได้รับการศึกษาทางด้านการบินเป็นครั้งแรก และได้มีโอกาสบินในฐานะผู้โดยสารหลายครั้ง

สถาบันโพลิเทคนิคเคียฟ
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:Kiev_Polytechnic_early-20c.jpg

ในปี 1924 โคโรเลฟได้ออกแบบเครื่องร่อนที่เรียกว่า "K-5" ซึ่งได้รับการยอมรับโดย OAVUK และในปีเดียวกันโคโรเลฟได้เข้าศึกษาต่อ ณ สถาบันโพลิเทคนิคเคียฟ (Kiev Polytechnic Institute) เพื่อศึกษาทางด้านการบิน ซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองเคียฟ ในระหว่างศึกษาที่เมืองเคียฟ โคโรเลฟอาศัยอยู่กับลุงและทำงานเพื่อหาค่าเรียนด้วยตนเอง ทั้งนี้ในสาขาการบินที่โคโรเลฟเรียนนั้น จะมีทั้งวิชาด้านวิศวกรรม ฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์

ในปี 1925 โคโรเลฟได้รับคัดเลือกให้เข้าเรียนการสร้างเครื่องร่อน โดยโคโรเลฟได้รับอนุญาตให้ทำการบินเครื่องร่อนที่ใช้สำหรับฝึก แต่การบินครั้งดังกล่าวจบลงไม่ดีนักโดยเครื่องแตกออกเป็นสองส่วน อย่างไรก็ตามโคโรเลฟยังคงศึกษาทางด้านการบินต่อ และจบการศึกษาปีที่สองในปี 1926

ในเดือนมิถุนายน ปี 1926 โคโรเลฟได้รับการตอบรับให้เข้าเรียนที่ Moscow N.E. Bauman Higher Technical School (MVTU) ณ กรุงมอสโก ทั้งนี้ครอบครัวของโคโรเลฟก็ได้ย้ายมาอยู่กับเขาที่กรุงมอสโก ในระหว่างที่ศึกษาอยู่ ณ ที่นี้ โคโรเลฟได้มีโอกาสเพิ่มพูนประสบการณ์การบินเครื่องร่อนและเครื่องบินที่มีกำลังสูง จนกระทั่งปี 1929 โคโรเลฟได้ศึกษาหัวข้อพิเศษทางด้านการบิน ซึ่งในระหว่างนี้เองที่พรรคคอมมิวนิสต์ได้ประกาศว่าการศึกษาทางวิศวกรรมศาสตร์จำเป็นที่จะต้องถูกเร่งรัดเนื่องจากประเทศมีความจำเป็นที่จะต้องใช้วิศวกร ซึ่งโคโรเลฟสามารถที่จะสำเร็จระดับดิโพลมาได้โดยการออกแบบเครื่องบินที่ใช้งานในเชิงปฏิบัติได้ และแบบของเครื่องบินดังกล่าวก็แล้วเสร็จภายในสิ้นปีและได้รับการรับรองวัยทำงาน

ภายหลังจากสำเร็จการศึกษา โคโรเลฟเริ่มต้นทำงานที่สำนักออกแบบเครื่องบินหน่วยที่ 4 (OPO-4) ที่มีหัวหน้าเป็นชาวฝรั่งเศสชื่อว่า พอล ริชาร์ด และนักออกแบบเครื่องบินระดับแนวหน้าของรัสเซียจำนวนมาก ซึ่งโคโรเลฟเองก็ไม่ได้ดูโดดเด่นจากเพื่อนร่วมงานเลย ทั้งนี้ในระหว่างทำงานให้กับหน่วยงาน โคโรเลฟก็ยังคงทำงานส่วนตัวทางด้านการออกแบบเครื่องบิน โดยหนึ่งในนั้นคือการออกแบบเครื่องร่อนที่มีขีดความสามารถสูง

ปี 1930 โคโรเลฟได้รับเลือกเป็นหัวหน้าวิศวกรเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนัก ชื่อว่า Tupolev TB-3 และในปีเดียวกันโคโรเลฟได้รับใบอนุญาตนักบิน นอกจากนี้โคโรเลฟเริ่มให้ความสนใจถึงความเป็นไปได้ของเครื่องยนต์จรวดเชื้อเพลิงเหลว แต่เนื่องจากการที่ความสนใจดั้งเดิมของโคโรเลฟก็คือเครื่องบิน ดังนั้นเขาจึงมองเห็นความสามารถของเครื่องยนต์ดังกล่าวสำหรับเครื่องบิน

ในปี 1931 โคโรเลฟร่วมกับเฟดเดอร์ริก แซนเดอร์ ได้ผลักดันและก่อตั้งกลุ่มที่ชื่อว่า Jet Propulsion Research Group (GIRD) ซึ่งถือได้ว่าเป็นหน่วยงานแรกเริ่มในการพัฒนาจรวดในโซเวียต โดยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล ทั้งนี้ในเดือนพฤษภาคม 1932 โคโรเลฟได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าของ GIRD

โคโรเลฟในที่นั่งนักบิน เครื่องบิน Tupolev TB-3
ที่มา http://seedang.com/files/comments/21/217329/images/1.jpg

GIRD ได้พัฒนาระบบขับเคลื่อนถึงสามแบบ โดยที่ทางทหารได้หันมาให้ความสนใจในความมานะพยายามของ GIRD และเริ่มให้งบประมาณสนับสนุน ในปี 1933 GIRD ได้ประสบผลสำเร็จในการทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลว ที่เรียกว่า GIRD-09 ซึ่งเป็นเวลา 7 ปีหลังจากโรเบิร์ต ก็อดดาร์ดได้ทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวเป็นครั้งแรกของโลกเมื่อปี 1926

ปี 1934 โคโรเลฟได้ตีพิมพ์ผลงานที่ชื่อว่า "Rocket Flight in Stratosphere"

GIRD ทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลว ที่เรียกว่า GIRD-09 ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 1933
ที่มา http://waterocket.explorer.free.fr/images/25nov1933GIRDX.jpg

จากความสนใจที่เพิ่มมากขึ้นของฝ่ายทหาร ทำให้ในปี 1933 รัฐบาลได้ตัดสินใจรวม GRID เข้ากับห้องปฏิบัติการพลวัตทางแก๊ส (GDL : Gas Dynamics Laboratory) ที่ตั้งอยู่ในเมืองเลนินกราด (ปัจจุบันได้เปลี่ยนกลับไปเป็นชื่อเซนต์ปีเตอร์เบิร์กตามเดิม) โดยจัดตั้งเป็นหน่วยงานใหม่ภายใต้ชื่อ "สถาบันวิจัยระบบขับเคลื่อนเจ็ท" (RNII : Jet Propulsion Research Institute) ซึ่งมีวิศวกรของทหารเป็นหัวหน้า อย่างไรก็ตาม การรวมสององค์กรเข้าด้วยกันในครั้งนั้น ยังคงบุคลากรที่ทุ่มเทให้กับงานด้านจรวดอยู่ เช่น วาเลนติน กลัสซ์โค (Valentin Glushko) ทั้งนี้โคโรเลฟได้รับการแต่งตั้งเป็นรักษาการหัวหน้าของสถาบัน โดยเป็นผู้นำในการพัฒนาจรวดขีปนาวุธ และจรวด

ในปี 1936 โคโรเลฟได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าวิศวกรของสถาบัน RNII โดยที่วิศวกรของ RNII ก็ดำเนินงานวิจัยด้านจรวดอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะในเรื่องการควบคุมการทรงตัวของจรวด การพัฒนาระบบทรงตัวอัตโนมัติที่ใช้ไจโรช่วยให้สามารถโปรแกรมวิถีการเดินทางของจรวดได้

จากการที่เป็นคนทำงานหนักและมีระเบียบวินัยในเชิงบริหารจัดการ โคโรเลฟมักจะตรวจสอบทุกขั้นตอนสำคัญของโครงการและใส่ใจในรายละเอียดอย่างพิถีพิถัน ด้วยบุคลิกและความสามารถพิเศษของเขา ทำให้โคโรเลฟได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดการโครงการทางวิศวกรรมของสถาบันถูกจับกุมและรับโทษในค่ายแรงงาน

ในช่วงที่โจเชฟ สตาลินเป็นผู้นำโซเวียต ได้มีการปราบปรามผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาลอย่างหนักในช่วงปี 1936 ถึง 1938 และ กลางปี 1938 โคโรเลฟเองก็ถูกจับกุมโดยหน่วยงานของรัฐบาลที่ชื่อว่า NKVD ในข้อหาเปิดเผยผลงานของสถาบันวิจัยที่เขาทำงานอยู่ โคโรเลฟถูกส่งไปยังเรือนจำเพื่อการสอบสวนให้รับสารภาพ และท้ายที่สุดโคโรเลฟถูกลงโทษส่งไปยังค่ายแรงงานเป็นเวลา 10 ปี ทั้งนี้ในภายหลังโคโรเลฟได้ทราบว่าเขาถูกปรักปรำโดยวาเลนติน กลัสซ์โค ซึ่งเป็นเหตุให้ทั้งคู่กลายเป็นปรปักษ์กันอย่างชั่วชีวิต

โคโรเลฟเชื่อว่าการที่ตนเองถูกจับกุมนั้นจะต้องเป็นเรื่องที่ผิดพลาด เขาจึงยื่นอุทธรณ์ต่อคนที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งสตาลินด้วย ในขณะเดียวกันหน่วยงาน NKVD ที่จับกุมเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง หัวหน้า NKVD คนใหม่ได้เลือกที่จะพิจารณาคดีของโคโรเลฟอีกครั้งในปี 1939 แต่ในช่วงเวลาดังกล่าว โคโรเลฟได้ถูกส่งตัวจากเรือนจำไปยังค่ายแรงงานที่ตั้งอยู่ด้านตะวันออกไกลของไซบีเรีย

ค่ายแรงงานที่ตั้งอยู่ด้านตะวันออกไกลของไซบีเรีย สมัยสตาลิน
ที่มา http://www.adventuretravel.ru/trekking/kodar/dima/stalin_camp2.jpg

ณ ที่ค่ายในไซบีเรีย โคโรเลฟได้ใช้แรงงานในเหมืองทองคำเป็นเวลาหลายเดือนก่อนที่จะทราบว่ารัฐบาลจะพิจารณาคดีของเขาใหม่อีกครั้ง โดยในช่วงปลายปี 1939 โคโรเลฟได้ถูกส่งตัวกลับมายังกรุงมอสโก แต่เขาอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บและสูญเสียฟันเกือบทั้งหมดเนื่องจากสภาพความโหดร้ายที่ค่ายแรงงาน เมื่อโคโรเลฟกลับมาถึงกรุงมอสโก โทษทัณฑ์ของเขาได้ถูกลดลงเหลือ 8 ปี ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องถูกส่งไปรับโทษที่ค่ายแรงงานอีก

โคโรเลฟได้ถูกส่งตัวไปที่ sharashka ซึ่งเป็นหน่วยงานหนึ่งในระบบการรับโทษของโซเวียต แต่เป็นสถานที่ที่นักโทษที่มีความรู้ เช่น นักวิทยาศาสตร์ และวิศวกร ถูกส่งตัวมารับโทษ โดยที่นักโทษจะถูกมอบหมายให้ทำงานวิจัยและพัฒนาโครงการตามที่พรรคคอมมิวนิสต์ต้องการ

เนื่องจากโคโรเลฟเคยอยู่ในทีมงานที่ออกแบบ Tupolev TB-3 เครื่องบินทิ้งระเบิด เขาจึงถูกมอบหมายให้ออกแบบเครื่องบินทิ้งระเบิดรุ่น Tupolev Tu-2 และ Petlyakov Pe-2 โดยในช่วงเวลาดังกล่าวเป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กลุ่มที่ออกแบบเครื่องบินทิ้งระเบิดต้องย้ายที่ทำการหลายครั้งเพื่อหลบเลี่ยงการจับกุมโดยกองทัพเยอรมัน

ในปี 1942 โคโรเลฟได้ถูกส่งตัวไปยัง sharashka อีกแห่ง ซึ่งอยู่ภายใต้ความดูแลของนักออกแบบจรวดชื่อวาเลนติน กลัสซ์โค ซึ่งเป็นปรปักษ์ของเขานั่นเอง โดย กลัสซ์โค เองก็ถูกจับกุมและถูกส่งตัวมาทำงานที่ sharashka แห่งนี้ โคโรเลฟทำงานอยู่ ณ ที่นี้จนถึงปี 1944 โดยในมีชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวงและกลัวจะถูกยิงโดยสายลับของรัฐบาล

ค่าย sharashka
ที่มา http://www.nationalalliance.org/gulag/5v20013.jpg

กลางปี 1944 โคโรเลฟ กลัสซ์โค และคนอื่นๆ ได้รับการปล่อยตัวด้วยคำสั่งพิเศษของทางการ แต่ทางการยังคงข้อกล่าวหาเขาและคนอื่นๆ ไว้จนถึงปี 1957 ต่อมาสำนักออกแบบกลาง (Central Design Bureau ) ได้เข้ามามีบทบาทในเรื่องอุตสาหกรรมการบินของรัฐบาล โคโรเลฟได้ทำงานให้กับสำนักดังกล่าว ในตำแหน่งนักออกแบบ และอยู่ภายใต้กลัสซ์โค โดยในระหว่างนี้โคโรเลฟได้ศึกษาแบบของจรวดต่างๆ

สำหรับสมาชิกคนอื่นๆ ของสถาบัน RNII ก็ถูกจับกุมในช่วงการปราบปรามครั้งใหญ่ และตำแหน่งในระดับหัวหน้าของ RNII ที่เป็นทหารก็ล้วนถูกประหารชีวิต รวมไปถึงคนที่รับผิดชอบหรือทำงานในระดับสำคัญก็ถูกประหารด้วย ซึ่งถือไดว่าโคโรเลฟโชคดีมากที่ยังคงมีชีวิตอยู่

ย้อนกลับมาที่โครงการของสำนักออกแบบกลาง โครงการพัฒนาจรวดได้ถูกรื้อฟื้นใหม่อีกครั้ง แต่ยังล้าหลังและห่างไกลเมื่อเทียบกับสิ่งที่เยอรมันกำลังทำอยู่ ซึ่งกล่าวได้ว่าการปราบปรามครั้งใหญ่ของสตาลินในช่วงปี 1936 ถึง 1938 ได้บั่นทอนและทำให้กองทัพโซเวียตอ่อนแออย่างรุนแรง ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่นาซีจะบุกโซเวียตในปี 1941ขีปนาวุธ

ในปี 1945 โคโรเลฟได้รับรางวัลเหรียญเกียรติยศ จากการพัฒนามอเตอร์จรวดสำหรับเครื่องบินทหาร และในปีเดียวกัน โคโรเลฟเข้ารับราชการในกองทัพบกและติดยศพันเอก โคโรเลฟและผู้เชี่ยวชาญอีกหลายคนได้ถูกส่งตัวไปยังเยอรมันเพื่อศึกษาเทคโนโลยีจรวด V2 ของเยอรมันที่โซเวียตยึดได้ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2

จรวด V-2 ของเยอรมัน
ที่มา http://www.project1947.com/gr/grchron1.htm

โซเวียตให้ความสำคัญกับเอกสารจรวด V2 ที่สูญหายไป โดยใช้การศึกษาจากชิ้นส่วนต่างๆ ของ V2 รวมไปถึงอุปกรณ์ในโรงงานที่ผลิตและประกอบจรวด การศึกษาเทคโนโลยีจรวด V2 เป็นไปอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งปลายปี 1946 นักวิทยาศาสตร์และวิศวกรชาวเยอรมันร่วม 150 คนถูกส่งไปยังรัสเซีย คนเหล่านี้เป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีส่วนร่วมในการผลิตจรวด V2 ในช่วงสงครามโลก แต่ไม่ได้ทำงานโดยตรงกับเวอร์นเฮอร์ วอร์นบราวน์ (Wernher von Braun) หัวหน้าวิศวกรผู้ออกแบบและสร้างจรวด V2

จรวด V2 ที่ฝ่ายสัมพันธมิตรยึดได้
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/Mittelwerk

โจเชฟ สตาลินได้ตัดสินใจที่จะพัฒนาและสร้างจรวดและขีปนาวุธ โดยได้ก่อตั้งสถาบันวิจัยขึ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 1946 โดยมีชื่อว่า NII-88 (Scientific-Research Institute No.88) ตั้งอยู่ชานเมืองของกรุงมอสโก

การพัฒนาขีปนาวุธระยะไกลถูกผลักดันภายใต้การควบคุมของทหาร โคโรเลฟถูกมอบหมายให้เป็นหัวหน้านักออกแบบขีปนาวุธระยะไกล สำหรับสำนักงานสาขาที่ 1 ของ NII-88 ได้ถูกจัดตั้งขึ้นบนเกาะโกโรโดมยา ซึ่งห่างจากกรุงมอสโกประมาณ 200 กิโลเมตร โดยมีผู้เชี่ยวชาญชาวเยอรมันเป็นหัวหน้า จากข้อมูลพิมพ์เขียวส่วนต่างๆ ของจรวด V2 ทีมงานวิศวกรชาวเยอรมันได้เริ่มต้นในการผลิตจรวด V2 ขึ้นอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่า R-1 และมีการทดสอบครั้งแรกในเดือนตุลาคม 1947 ซึ่งโซเวียตได้ทดสอบจรวดทั้งหมด 11 ลำ โดยมีจำนวน 5 ลำที่ตกสู่เป้าหมาย โดยผลลัพธ์ดังกล่าวถือว่าประสบผลสำเร็จใกล้เคียงกับที่เยอรมันได้ทำไว้

จรวด R-1 ขณะเตรียมการทดสอบยิง
ที่มา http://www.russianspaceweb.com/r1.html

นอกจากนี้ โซเวียตยังได้ใช้งานผู้เชี่ยวชาญเทคโนโลยี V2 ชาวเยอรมันอย่างต่อเนื่อง แต่ในขณะเดียวกันโซเวียตก็ได้พัฒนาโครงการจรวดของตนเองในทางคู่ขนาน โดยไม่ยอมให้ทีมวิศวกรเยอรมันเข้ามามีส่วนร่วม และในปี 1950 กระทรวงกลาโหมของโซเวียตได้ประกาศยุติการดำเนินงานของทีมวิศวกรชาวเยอรมันและส่งตัวกลับเยอรมันในปี 1951 และ 1953 ตามลำดับ

ย้อนกลับไปในปี 1947 สถาบัน NII-88 ภายใต้การดูแลของโคโรเลฟได้เริ่มต้นดำเนินการออกแบบจรวดขั้นสูง เพื่อปรับปรุงให้จรวดมีระยะทำการที่ไกลขึ้นและรับน้ำหนักได้มากขึ้น จรวด R-2 ได้ถูกออกแบบให้มีระยะทำการได้ไกลเป็นสองเท่าของ V2 และมีการออกแบบให้มีส่วนหัวรบที่แยกออกจากลำตัวจรวด จากนั้นทีมงานได้ออกแบบจรวด R-3 เพื่อให้มีระยะทำการได้ถึง 3,000 กิโลเมตร ซึ่งสามารถที่จะไปถึงอังกฤษได้ อย่างไรก็ตาม ทีมงานประสบปัญหาไม่สามารถที่จะหาเครื่องยนต์เพื่อพัฒนาระบบขับเคลื่อนได้ โครงการ R-3 จึงต้องยุติลงในปี 1952 แต่ในปีเดียวกัน ทีมงานได้เริ่มดำเนินการสร้างจรวด R-5 ซึ่งมีระยะทำการไม่ไกลมากนัก (1,200 กิโลเมตร) โดยการทดสอบเที่ยวบินแรกประสบผลสำเร็จในปลายปี 1953

ภาพวาดแสดงการแยกตัวระหว่างส่วนของจรวดท่อนที่หนึ่งและสองของจรวด R-3
ที่มา http://www.russianspaceweb.com/r3.html

จรวด R-5 กำลังทะยานขึ้นสู่อวกาศ
ที่มา http://www.russianspaceweb.com/r5.html

อย่างไรก็ตาม จรวดขีปนาวุธ (ICBM : intercontinental ballistic missile) รุ่นแรกที่โซเวียตผลิตได้ คือ R-7 Semyorka โดยเป็นจรวดสองสเตจที่มีระยะทำการได้ไกลถึง 7,000 กิโลเมตร และสามารถรับน้ำหนักเพย์โหลดได้ถึง 5.4 ตัน ซึ่งเพียงพอต่อการบรรทุกระเบิดปรมาณู หลังจากการทดสอบล้มเหลวมาหลายครั้ง โซเวียตประสบผลสำเร็จยิงจรวด R-7 ในเดือนสิงหาคม 1957 โดยยิงไปยัง Kamchatka Peninsula ที่อยู่ด้านตะวันออกของรัสเซีย ซึ่งการยิงในครั้งนั้นไม่ได้ติดหัวรบจริง

จรวด R-7
ที่มา http://farm4.static.flickr.com/3263/2744006859_3a446b2c45.jpg?v=0
http://www.russianspaceweb.com/r7.html

ในปี 1952 โคโรเลฟได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ เพื่อที่จะของบประมาณจากรัฐบาลมาดำเนินโครงการจรวดในอนาคต และในเดือนเมษายน 1959 โคโรเลฟได้กอบกู้ชื่อเสียงของตนเอง โดยรัฐบาลได้ยอมรับว่าข้อหาที่เขาได้รับเมื่อปี 1938 นั้นไม่ยุติธรรมโครงการอวกาศ

สปุคนิค

ในระหว่างที่โซเวียตพัฒนาและมีความก้าวหน้าในเทคโนโลยีขีปนาวุธข้ามทวีป โคโรเลฟมีความสนใจเป็นอย่างมากในการใช้จรวดสำหรับการเดินทางในอวกาศ โดยในปี 1953 โคโรเลฟเป็นคนแรกในการเสนอให้ใช้จรวด R-7 สำหรับส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศ ทั้งนี้โคโรเลฟได้ผลักดันความคิดดังกล่าวกับหน่วยงานวิทยาศาสตร์ของรัสเซีย รวมถึงแนวความคิดในการส่งสุนัขไปในอวกาศ ซึ่งแนวความคิดในการใช้จรวดเพื่อโครงการอวกาศนั้นมีแรงเสียดทานจากฝ่ายทหารและสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์ ซึ่งท้ายที่สุดแนวความคิดของโคโรเลฟได้รับการสนับสนุน

ในปี 1957 ซึ่งเป็นปีแห่งธรณีฟิสิกส์นานาชาติ ได้แนวความคิดที่จะส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศปรากฏขึ้นในสื่อของประเทศสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม รัฐบาลสหรัฐอเมริกายังลังเลที่จะใช้งบประมาณหลายล้านดอลลาร์เพื่อกิจกรรมดังกล่าว ทำให้แนวความคิดดังกล่าวถูกแช่แข็งเป็นระยะๆ ในขณะเดียวกันกลุ่มของโคโรเลฟได้ติดตามข่าวดังกล่าวจากสื่อตะวันตก และมีความมั่นใจว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเอาชนะสหรัฐอเมริกาได้ โดยการเสนอให้โซเวียตทดลองส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศเป็นชาติแรก

ดาวเทียมสปุคนิค
ที่มา http://www.russianspaceweb.com/images/sputnik_buda_1.jpg

โดยข้อเท็จจริงแล้ว ดาวเทียมสปุคนิคถูกสร้างขึ้นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ทั้งนี้ดาวเทียมดังกล่าวถูกออกแบบอย่างง่ายๆ โดยภายในตัวดาวเทียมที่เป็นรูปทรงกลมขนาดที่ใหญ่กว่าหม้อต้มข้าวต้มเพียงเล็กน้อยประกอบไปด้วยตัวส่งสัญญาณวิทยุ พร้อมแบตเตอร์รี่ และอุปกรณ์วัดความร้อน ทั้งนี้โคโรเลฟเป็นผู้ประกอบอุปกรณ์ต่างๆ ด้วยตัวเขาเองและการทดสอบผ่านไปได้อย่างใจหายใจคว่ำ ท้ายที่สุดวันสำคัญก็มาถึง เมื่อจรวดได้ถูกยิงขึ้นสู่อวกาศในวันที่ 4 ตุลาคม 1957 และประสบผลสำเร็จในการส่งดาวเทียมสปุคนิคเข้าสู่วงโคจร

จากความสำเร็จในการส่งดาวเทียมสปุคนิคเข้าสู่วงโคจร ทำให้เกิดความต้องการของฝ่ายการเมืองที่ต้องการเฉลิมฉลองความสำเร็จครบรอบ 40 ปี ของการปฏิวัติเดือนตุลาคม ทั้งนี้เพียงระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังจากการส่งดาวเทียมสปุคนิคเข้าสู่วงโคจร โซเวียตได้ส่งดาวเทียมสปุคนิค 2 ขึ้นสู่อวกาศในวันที่ 3 พฤศจิกายน 1957 ซึ่งดาวเทียมสปุคนิค 2 นี้มีน้ำหนักมากกว่าดวงแรกถึง 6 เท่าและบรรทุกสุนัขเพศเมียชื่อ "ไลกา" ขึ้นไปด้วย แต่เนื่องจากในการออกแบบดาวเทียมในครั้งนั้นไม่ได้พิจารณาและคำนึงถึงการนำสุนัขกลับมายังโลก ผลก็คือ ไลกาเสียชีวิตลงหลังจากที่อยู่ในอวกาศได้เพียง 6 ชั่วโมง

ดาวเทียมสปุคนิค 2 และไลกา
ที่มา http://laughingsquid.com/wp-content/uploads/laika-sputnik-2.jpg

วันที่ 15 พฤษภาคม ปีถัดมา (1958) โซเวียตได้ส่งดาวเทียมสปุคนิค 3 ขึ้นสู่อวกาศพร้อมกับเครื่องมือวัดหลายชิ้น แต่ระบบเทปสำหรับบันทึกข้อมูลบนดาวเทียมทำงานล้มเหลว ทำให้การสำรวจและค้นพบแถบแวน อัลเลน (Van Allan belts) ถูกช่วงชิงไปโดยดาวเทียมสำรวจ Explorer 4 ของสหรัฐอเมริกา ในเดือนกรกฎาคม ปี1958

ดวงจันทร์

หลังจากการส่งสปุนิคประสบความสำเร็จเหนือสหรัฐอเมริกา โคโรเลฟได้หันเหความสนใจของเขาไปยังดวงจันทร์ โดยโคโรเลฟได้ปรับปรุงจรวด R-7 เพื่อนำส่งยานสำรวจไปยังดวงจันทร์ โดยในปี 1958 โซเวียตส่งยานสำรวจไปยังดวงจันทร์ 3 ลำ แต่ประสบความล้มเหลว

พันธกิจลูนา 1 (Luna 1) ในปี 1959 ถูกกำหนดให้เข้าชนพื้นผิวดวงจันทร์ แต่พลาดไปถึง 6,000 กิโลเมตร พันธกิจลูนา 2 (Luna 1) ประสบผลสำเร็จในการเข้าชนดวงจันทร์ และทำให้โซเวียตได้รับการบันทึกว่าส่งยานสำรวจไปยังดวงจันทร์ได้เป็นชาติแรกของโลก และที่น่าจดจำต่อมาก็คือ พันธกิจลูนา 3 (Luna 3) ได้ถ่ายภาพด้านไกลของดวงจันทร์เป็นครั้งแรก

ยานสำรวจลูนา 1 และ ลูนา 2
ที่มา http://lettres-histoire.ac-rouen.fr/histgeo/luna-1.jpg

ยานลูนา 3 และ ภาพถ่ายด้านไกลของดวงจันทร์
ที่มา http://www.zarya.info/Diaries/Luna/Luna3cosmus.jpg
http://nssdc.gsfc.nasa.gov/imgcat/html/object_page/lu3_phc6.html

นอกจากนี้คณะทำงานของโคโรเลฟยังคงทำงานในโครงการที่ท้าทาย ได้แก่ พันธกิจสำรวจดาวอังคารและดาวศุกร์ การส่งนักบินอวกาศขึ้นสู่วงโคจร การสื่อสารในขณะการส่งดาวเทียม ดาวเทียมจารกรรม รวมไปถึงพัฒนาระบบร่อนลงแบบนุ่มนวลบนดวงจันทร์ ทั้งนี้ศูนย์ระบบสื่อสารสำหรับการควบคุมดาวเทียมถูกสร้างขึ้นในไคร์เมีย

ยานอวกาศสำหรับนักบินอวกาศ

โคโรเลฟได้วางออกแบบยานอวกาศสำหรับนักบินอวกาศไว้ตั้งแต่ปี 1958 ซึ่งก็คือยานวอสตอค โดยยานดังกล่าวได้ถูกออกแบบไว้สำหรับนักบินอวกาศเพียง 1 คน โดยในห้องแคปซูลซึ่งเป็นห้องโดยสารสำหรับนักบินจะมีกลไกดีดตัวในกรณี่เกิดปัญหาก่อนการจุดระเบิดของจรวด รวมไปถึงระบบร่อนลงอย่างนุ่มนวล

ยานวอสตอค
ที่มา http://www.falkenberg.eu/uploads/pics/Vostok_spacecraft.jpg

ทั้งนี้ในวันที่ 15 พฤษภาคม 1960 ยานต้นแบบที่ไร้นักบินได้ถูกทดสอบในอวกาศ โดยโคจรรอบโลก 64 รอบแต่ประสบความล้มเหลวในการเดินทางกลับสู่โลก จากนั้นการทดสอบอีกสี่ครั้งได้ถูกดำเนินการพร้อมกับการส่งสุนัขขึ้นไปกับยานอวกาศ โดยสองครั้งสุดท้ายประสบความสำเร็จ หลังจากที่รัฐบาลอนุมัติโครงการ จรวด R-7 รุ่นที่ถูกปรับปรุงได้ถูกนำมาใช้ในการส่งนักบินอวกาศคนแรกของโลก "ยูริ กาการิน" พร้อมกับยานวอสตอคขึ้นสู่อวกาศในวันที่ 12 เมษายน 1961 และโคจรรอบโลก ทั้งนี้กาการินได้เดินทางกลับสู่โลกอย่างปลอดภัย

นักบินอวกาศชายคนแรกของโลก ยูริ กาการิน
ที่มา http://en.wikipedia.org:80/wiki/Yuri_Gagarin

หลังจากที่ประสบความสำเร็จในการส่งนักบินอวกาศชาย โซเวียตยังได้ส่งนักบินอวกาศหญิงคนแรกของโลก "วาเลนตินา เทอเรสโควา" ซึ่งโดยสารไปกับยานวอสตอค 6

นักบินอวกาศหญิงคนแรกของโลก วาเลนตินา เทอเรสโควา
ที่มา http://en.wikipedia.org:80/wiki/Valentina_Tereshkova

จากความสำเร็จของยานวอสตอค โคโรเลฟได้วางแผนต่อเนื่องถึงยานโซยุซซึ่งสามารถเชื่อมต่อกับยานลำอื่นในอวกาศได้เพื่อการเปลี่ยนถ่ายนักบินอวกาศ นอกจากนี้ในช่วงที่มีการแข่งขันกันระหว่างโซเวียตและสหรัฐอเมริกาในการสำรวจดวงจันทร์ โคโรเลฟและทีมงานได้ออกแบบจรวด N1 ซึ่งมีขนาดใหญ่มาก

จรวด N1 (ส่วนแรกของจรวดประกอบด้วยเครื่องยนต์ 30 ชุด)
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:N1-1.jpg

ชื่อของโคโรเลฟถูกนำไปเปรียบเทียบกับเวอร์นเฮอร์ วอร์นบราวน์ (Wernher von Braun หัวหน้าทีมวิศวกรชาวเยอรมันที่สร้างจรวด V-2 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และเข้าร่วมกับสหรัฐอเมริกาก่อนสงครามสิ้นสุดลง) โดยทั้งคู่ต่างเป็นผู้นำของแต่ละฝ่าย (โซเวียตและสหรัฐอเมริกา)ในช่วงระหว่างการแข่งขันด้านอวกาศ ทั้งนี้โคโรเลฟแตกต่างจากวอร์นบราวน์ทั้งในแง่ที่โคโรเลฟต้องเอาชนะคู่แข่ง "วลาดิเมียร์ เชโลไมล์" ซึ่งเป็นอีกคนหนึ่งที่เสนอแผนการเดินอวกาศไปยังดวงจันทร์ นอกจากนี้โคโรเลฟต้องทำงานกับเทคโนโลยีที่มีความทันสมัยน้อยกว่าฝ่ายสหรัฐอเมริกาโดยเฉพาะเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์

เวอร์นเฮอร์ วอร์นบราวน์ และ เซอร์ไก โคโรเลฟ
ที่มา http://info.skydream.cn/uploadfile/200712/20071209123254672.jpg

ผู้สืบทอดการทำงานต่อจากโคโรเลฟในโครงการอวกาศของโซเวียตก็คือ วาซิลี มิสฮิน ผู้ซึ่งเป็นวิศวกรที่มีความสามารถสูงและถือได้ว่าเป็นแขนขวาของโคโรเลฟ ทั้งนี้หลังจากโคโรเลฟเสียชีวิตลง มิสฮินได้รับช่วงต่อเป็นหัวหน้าผู้ออกแบบ แต่ผลของการสร้างจรวด N1 ยังมีข้อบกพร่องโดยการทดสอบยิงทั้งสี่ครั้งล้มเหลวทำให้เขาถูกไล่ออกในปี 1972 และวาเลนติน กลัสซ์โค (ปรปักษ์ของโคโรเลฟ) ได้เข้ามารับหน้าที่ต่อ ซึ่งในห้วงเวลาดังกล่าวสหรัฐอเมริกาประสบผลสำเร็จในการเดินทางไปยังดวงจันทร์ (อพอลโล 11)เกียรติยศ

โคโรเลฟได้รับรางวัลวีรบุรษของพรรคสังคมนิยมแรงงานถึงสองครั้งในปี 1959 และ 1961 รางวัลเลนินในปี 1971 และรางวัล Order of Lenin ถึง 3 ครั้ง ในปี 1958 ได้รับเลือกเป็นราชบัณฑิตสาขาวิทยาศาสตร์ของรัสเซีย

รางวัล Order of Lenin

ที่ทำการราชบัณฑิต ณ กรุงเซนต์ ปีเตอร์เบิร์ก
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:University_Embakment_5.jpg

ชื่อของโคโรเลฟได้ถูกนำไปตั้งเป็นชื่อของถนนสายหนึ่งในกรุงมอสโก และในปัจจุบันนี้เรียกว่า "Ulitsa Akademika Korolyova" (Academician Korolyov Street) นอกจากนี้บ้านที่โคโรเลฟพำนักอยู่ในช่วงปี 1959 ถึง วาระสุดท้ายนั้น (กรุงมอสโก เลขที่ 2/28 ถนน 6th Ostankinsky Lane) ได้ถูกทำเป็นพิพิธภัณฑ์ในปี 1975

รูปปั้นโคโรเลฟ ณ ไบคูนัวร์
ที่มา http://en.wikipedia.org:80/wiki/File:S.P.Korolev_monument_in_Baykonur_city_03.2006.JPG

ในปี 1976 ชื่อของโคโรเลฟได้ถูกจารึกไว้ในหอเกียรติยศอวกาศนานาชาติ นอกจากนี้ภาพของโคโรเลฟยังได้รับเกียรติปรากฏบนแสตมป์ของโซเวียตในปี 1969 และ 1986

ที่มา http://wpcontent.answers.com/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Soviet_Union-1969-Stamp-0.10._Sergei_Korolev.jpg/250px-Soviet_Union-1969-Stamp-0.10._Sergei_Korolev.jpg

เมืองคาลินกราด ซึ่งถือว่าเป็นบ้านของ RSC Energia (บริษัทอวกาศที่ใหญ่ที่สุดของรัสเซีย) โดยในปี 1996 ประธานาธิบดีของรัสเซีย บอริส เยลท์ซิน ได้เปลี่ยนชื่อเมืองคาลินกราดเป็นชื่อโคโรเลฟ และในปัจจุบันได้มีการจัดสร้างรูปปั้นของโคโรเลฟและถูกตั้งไว้ที่จัตุรัสของเมือง นอกจากนี้ชื่อของบริษัท RSC Energia ถูกเปลี่ยนเป็นS.P. Korolev Rocket and Space Corporation Energia

นอกจากนี้ชื่อของโคโรเลฟ ยังถูกนำไปตั้งเป็นชื่อของหลุมที่อยู่ด้านไกลของดวงจันทร์ หลุมบนดาวอังคาร และดาวเคราะห์น้อย 1855

หนังสือชื่อ The Right Stuff แต่งโดย ทอม วูลฟ์ ซึ่งต่อมาได้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ได้กล่าวถึงโคโรเลฟ ว่าเป็น "หัวหน้าผู้ออกแบบ" ของโครงการอวกาศโซเวียต

ในปี 2005 รายการเชิงสารคดีของสถานีบีบีซี (อังกฤษ) ที่ชื่อว่า "การแข่งขันทางด้านอวกาศ (space race)" ได้เจาะจงบรรยายการทำงานด้านจรวดและโครงการของโคโรเลฟ ควบคู่กับการทำงานของเวอร์นเฮอร์ วอร์นบราวน์ที่ทำให้สหรัฐอเมริกา

จากนโยบายทางการเมืองของสตาลินและต่อเนื่องมาถึงผู้นำคนอื่นๆ ชื่อเสียงของโคโรเลฟไม่เคยถูกเปิดเผยจนกระทั่งโคโรเลฟเสียชีวิตลง เมื่อวันที่ 14 มกราคม 1966 โดยอัฐิของโคโรเลฟได้รับเกียรติให้บรรจุอยู่ในกำแพงเคลมลิน

พิธีแห่ศพของโคโรเลฟไปยังกำแพงเคลมลิน

โคโรเลฟ และ ยูริ กาการิน
ที่มา http://visualrian.com/images/item/87171 แหล่งข้อมูลอ้างอิง

http://en.wikipedia.org/wiki/Sergey_Korolyov

http://www.daviddarling.info/encyclopedia/K/Korolev.html

http://www.esa.int/esaMI/Space_Year_2007/SEM7PZP11ZE_0.html

http://seds.org/archive/spaceviews/9710/articles.html

http://www.centennialofflight.gov/essay/SPACEFLIGHT/korolev/SP5.htm

http://www.cosmos-club.org/web/journals/1998/harford.html

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ Hermann Oberth

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ
Hermann Oberth25 มิถุนายน 1894 – 28 ธันวาคม 1989

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ เกิดที่ไซเบนเบอร์เกน ชายแดนระหว่างออสเตรียและฮังการี ซึ่งก็คือทรานซิลวาเนีย แซกซอน หรือโรมาเนียในปัจจุบัน โอเบิร์ซเป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานด้านจรวดและการบินอวกาศของโลกในยุคบุกเบิก ร่วมกับคอนสแตนติน ไซคอฟสกี (รัสเซีย) และโรเบิร์ต ก็อดดาร์ด (อเมริกัน) ถึงแม้ทั้งสามท่านนี้ ไม่เคยทำงานร่วมกันหรือรับทราบว่าแต่ละคนกำลังทำเรื่องเดียวกันอยู่ แต่ผลงานของทั้งสามก็ได้ผลลัพธ์ที่ตรงกันว่ามีความเป็นไปได้ที่เราจะใช้จรวดในการหนีแรงโน้มถ่วงโลกเพื่อเดินทางไปในอวกาศวัยเยาว์

ในวัย 11 ขวบ แม่ของโอเบิร์ซได้มอบหนังสือนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง From the Earth to the Moon และ Round the Moon ที่เขียนโดยจูลส์ เวอร์นี ชาวฝรั่งเศส โอเบิร์ซหลงใหลในเรื่องอวกาศเป็นอย่างมาก โดบเขาอ่านซ้ำหลายๆรอบ (ไซคอฟสกีก็อ่านเรื่อง From the Earth to the Moon และความคิดถึงความเป็นไปได้ในการเดินทางท่องไปในอวกาศ โดยไซคอฟสกีได้เริ่มต้นคิดที่จะออกแบบยานอวกาศ รวมไปถึงการอาศัยในอวกาศ) นอกจากนี้ โอเบิร์ซค้นพบว่ามีหลายการคำนวณในหนังสือดังกล่าวแสดงออกมาไม่ไช่เป็นเพียงแต่นวนิยายและไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันที่เข้าใจกันในหมู่นักวิทยาศาสตร์ แต่มันเป็นหลักการของการเดินทางสำรวจระหว่างดวงดาว

จากอิทธิพลจากหนังสือดังกล่าว ในวัย 14 ปี โอเบิร์ซได้สร้างจรวดลำแรกของเขา โดยใช้ขดสปริงและมันสามารถขึ้นสู่อากาศได้โดยแรงขับของแก๊ส (จากเชื้อเพลิงเหลว) ที่ติดตั้งไว้ที่ฐาน จากนั้นเขาเองก็ไม่รู้จะเอาทรัพยากรหรือวัสดุอะไรมาทำการทดลองต่อ แต่เขาก็ได้มุ่งพัฒนาในส่วนของทฤษฎี ซึ่งโอเบิร์ซได้เรียนรู้ด้วยตัวเองจากตำราหลายๆ เล่ม โดยเฉพาะกับคณิตศาสตร์ซึ่งเขาได้เรียนรู้สมการของแรงโน้มถ่วงโลก ซึ่งเป็นเนื้อหาที่เกินวัยเด็กทั่วไปจะทำความเข้าใจได้

นวนิยายวิทยาศาสตร์ "From the Earth to the Moon" โดยจูลส์ เวอร์นี ตีพิมพ์ในปี 1865
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:From_the_Earth_to_the_Moon_Jules_Verne.jpg

นวนิยายวิทยาศาสตร์ "Round the Moon" โดยจูลส์ เวอร์นี
ที่มา http://www.fantasticfiction.co.uk/images/n3/n15529.jpg

โอเบิร์ซตระหนักดีว่าอัตราส่วนที่สูงขึ้นระหว่างเชื้อเพลิงจรวดน้ำหนักของจรวดจะทำให้จรวดของเขาสามารถเคลื่อนที่ได้เร็ว ปัญหาก็คือ เมื่อขยายปริมาณเชื้อเพลิงของจรวด แต่น้ำหนักของจรวด (ไม่รวมน้ำหนักของเชื้อเพลิง)ยังคงเท่าเดิม ซึ่งมันเป็นจุดสำคัญที่ทำให้ขีดความสามารถในการสร้างแรงขับดันของเครื่องยนต์ลดลง คำตอบที่โอเบิร์ซนำเสนอไว้ ก็คือ จรวดทรงกระบอกเพียงสเตจเดียวนั้นจะเป็นการสิ้นเปลือง และจะมีปัญาในเรื่องขีดความสามารถในการสร้างแรงขับดันของเครื่องยนต์ ซึ่งเหตุผลและหลักการในแก้ปัญหาดังกล่าวเป็นส่งสำคัญมากๆ ทั้งนี้โอเบิร์ซได้นำเสนอ เรื่อง "จรวดหลายสเตจ" โดยโอเบิร์ซกล่าวต่อว่า "ถ้าเรามีจรวดขนาดเล็กบนสเตจขนาดใหญ่ และเมื่อเดินทางขึ้นไปถึงระยะหนึ่งสเตจขนาดใหญ่ถูกปล่อยทิ้งออกและสเตจขนาดเล็กจุดระเบิดขึ้นทำงานต่อ ดังนั้นความเร็วของจรวดโดยรวมจะเพิ่มขึ้น"

หลักการจรวดหลายสเตจ
ที่มา http://www.projectrho.com/rocket/rocket3ai.html วัยศึกษา

ในปี 1912 โอเบิร์ซเข้าศึกษา ณ มหาวิทยาลัยมิวนิค ในสาขาแพทยศาสตร์ แต่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ขึ้น โอเบิร์ซต้องเข้ารับใช้ชาติและถูกส่งไปอยู่ในที่แนวรบหน้าด้านทิศตะวันออก โดยประจำการอยู่ในหน่วยแพทย์ และระหว่างที่ประจำอยู่ในหน่วยแพทย์ในสงคราม เขาบอกกับตัวเองว่า “เขาไม่ต้องการเป็นแพทย์อีกต่อไป” ทั้งนี้ในช่วงเวลาดังกล่าว โอเบิร์ซได้ทำการทดลองหลายชุดที่ต่อเนื่องกันเกี่ยวกับสภาพไร้น้ำหนัก ซึ่งต่อมาก็ได้ถูกนำมาใช้ในการออกแบบจรวดเชื้อเพลิงเหลว และเมื่อสงครามสิ้นสุดลงในปี 1918 โอเบิร์ซกลับไปศึกษาตามเดิม ณ มหาวิทยาลัยมิวนิค แต่ไม่ใช่สาขาแพทยศาสตร์ แต่เป็นสาขาฟิสิกส์ที่สอนโดยนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงหลายท่าน ณ ห้วงเวลานั้น

มหาวิทยาลัยมิวนิค
ที่มา http://www.geophysik.uni-muenchen.de/welcome-at-the-geophysics-homepage/
munich_skyline-wikipedia.jpg/image_preview

ในปี 1922 วิทยานิพนธ์ปริญาเอกของโอเบิร์ซในเรื่องจรวดถูกปฏิเสธ เนื่องจากถูกพิจารณาว่าเป็นไปไม่ได้ โอเบิร์ซเลยนำผลงานของตนเองที่มี 92 หน้าไปตีพิมพ์ในชื่อว่า Die Rakete zu den Planetenraumen ("By Rocket into Planetary Space") โดยพิมพ์ในเดือนมิถุนายน 1923 และต่อมาในปี 1929 โอเบิร์ซได้เขียนขยายเพิ่มเติมจากเวอร์ชันแรกมาเป็น 492 หน้าในชื่อเรื่อง Wege zur Raumschiffahrt ("Ways to Spaceflight") ซึ่งเป็นผลงานที่นานาชาติต่างก็ยอมรับว่าเป็นผลงานที่สำคัญมากทางวิทยาศาสตร์

วิทยานิพนธ์ปริญาเอกของโอเบิร์ซที่ถูกปฏิเสธDie Rakete zu den Planetenraumen ("By Rocket into Planetary Space")
ที่มา http://privatelibrary.typepad.com/.a/6a01156f7ea6f7970b0115723c4583970b-pi

ต่อมาโอเบิร์ซได้กล่าวถึงเรื่องปริญญาเอกที่ถูกปฏิเสธว่า "เขาไม่เขียนวิทยานิพนธ์ขึ้นใหม่อีกฉบับ โดยเขาได้คิดเป็นอย่างดีแล้วว่า เขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ตัวเขามีความสามารถที่จะเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่กว่าคนที่ปฏิเสธวิทยานิพนธ์ของเขา โดยไม่ต้องมีคำนำหน้าว่าด็อกเตอร์" นอกจากนี้ โอเบิร์ซยังได้วิจารณ์ระบบการศึกษาของเยอรมันว่า "ระบบการศึกษาของเยอรมันเหมือนรถยนต์ที่มีไฟท้ายที่สว่างมากเพื่อส่องสว่างในเรื่องที่ผ่านมาแล้ว แต่การมองไปข้างหน้าแทบจะมองไม่เห็น" อย่างไรก็ตาม โอเบิร์ซได้รับปริญญาเอกด้วยวิทยานิพนธ์เรื่องเดิมในสาขาฟิสิกส์ จากมหาวิทยาลัย Babes-Bolyai (โรมาเนีย) ในวันที่ 23 พฤษภาคม 1923 โดยศาสตราจารย์ออกัสติน มาริออ

มหาวิทยาลัย Babes-Bolyai (โรมาเนีย)
ที่มา http://www.omikk.bme.hu/archivum/angol/kepek/880.jpg จรวดและการบินอวกาศ

ในปี 1928 และ 1929 โอเบิร์ซทำงานในกรุงเบอร์ลินโดยเป็นที่ปรึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์แก่บริษัทสร้างภาพยนตร์ ซึ่งกำลังจะผลิตภาพยนตร์เกี่ยวกับอวกาศเป็นครั้งแรกในชื่อ Frau im Mond ("The Woman in the Moon") ซึ่งอำนวยการสร้างโดย Fritz Lang ทั้งนี้หน้าที่ของโอเบิร์ซคือการสร้างและปล่อยจรวดก่อนการฉายรอบปฐมทัศน์

โปสเตอร์ภาพยนตร์ Frau im Mond ("The Woman in the Moon")
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:Frau_im_Mond.jpg

ในวันที่ 5 มิถุนายน 1929 โอเบิร์ซ์ได้รับรางวัลชนะเลิศ REP-Hirsch ของสมาคมดาราศาสตร์ของฝรั่งเศส ในการสนับสนุนและสร้างแรงกระตุ้นทางด้านการบินอวกาศ ซึ่งปรากฎอยู่ในหนังสือที่โอเบิร์ซตีพิมพไว้ Wege zur Raumschiffahrt (Ways to Spaceflight) ซึ่งเขียนขยายจากวิทยานิพนธ์ปริญญาเอก

โอเบิร์ซเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมการบินอวกาศ VfR Verein fur Raumschiffahrt ("Spaceflight Society") ซึ่งเป็นกลุ่มผู้คนสมัครเล่นที่สนใจในเรื่องจรวด โดยโอเบิร์ซเป็นเสมือนพี่เลี้ยงและสร้างแรงบันดาลใจให้กับกลุ่มดังกล่าว และช่วงที่เข้าร่วมกับ VfR นี้ ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1929 โอเบิร์ซได้ทดลองมอเตอร์จรวด Kegelduse ที่ใช้เชื้อเพลิงเหลว และได้รู้จักผู้ช่วยที่เป็นนักศึกษาหลายคนที่มาจากมหาวิทยาลัยเทคนิคเบอร์ลิน โดยหนึ่งในนั้นเป็นคนที่ต่อมาภายหลังได้กลายเป็นนักจรวดชั้นนำของโลก "เฮอร์เนอร์ ฟอน เบราน์" (ทั้งคู่ได้ทำงานร่วมกันอีก 2 ครั้งต่อมา คือการพัฒนาและสร้างจรวด V-2 ให้กับเยอรมัน และ ทำงานให้กับกองทัพบกสหรัฐอเมริกา ที่ฮันท์วิลล์ มลรัฐอลาบามา แต่ภายหลังที่เกษียณแล้ว โอเบิร์ซได้กลับไปใช้ชีวิตในเยอรมัน)

โอเบิร์ซ (คนขวามือติดกับจรวด) กับสมาชิกของสมาคมการบินอวกาศ VfR Verein fur Raumschiffahrt
ที่มา http://semaphore.blogs.com/semaphore/2008/04/peenemnde---xxx.html

ในช่วงปี 1938 ถึง 1941 ครอบครัวของโอเบิร์ซได้ย้ายไปหลายแห่ง จากโรมาเนียกลับไปเยอรมัน และย้ายไปยังเวียนนาและกลับมายังเยอรมัน จนในปี 1941 โอเบิร์ซได้มาถึงยังพีนีมุนเดอร์ เพื่อทำงานในโครงการจรวด V-2 และในช่วงกลางเดือนกันยายน 1943 ที่พันธมิตรโจมตีพีนีมุนเดอร์ทางอากาศ โอเบิร์ซได้รับเหรียญ Kriegsverdienstkreuz I Klasse mit Schwertern (War Merit Cross 1st Class, with Swords) ในความกล้าหาญของเขา

แผนที่ของฐานสร้างจรวด V-2 ที่พีนีมุนเดอร์
ที่มา http://www.urlaubs-insel-usedom.de/usedom_reisefuehrer/bilder/usedom_peenemuende_karte_damals.jpg

ภาพถ่ายทางอากาศของฐานสร้างจรวด V-2 ที่พีนีมุนเดอร์
ที่มา http://en.wikivisual.com/images/5/5c/Peenemunde_test_stand_VII.jpg

ภายหลังจากพีนีมุนเดอร์ถูกทำลาย โอเบิร์ซได้ทำงานในโครงการจรวดเชื้อเพลิงแข็งสำหรับต่อต้านเครื่องบิน ณ WASAG complex ใกล้ Wittenberg และเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง ครอบครัวของโอเบิร์ซได้ย้ายไปอยู่ใกล้กับนูแรมเบิร์ก จากนั้นในปี 1948 ย้ายไปอยู่ที่สวิสเซอร์แลนด์ โดยโอเบิร์ซทำงานเป็นที่ปรึกษาอิสระและนักเขียนอิสระ

โอเบิร์ซในการบรรยายเรื่องจรวด
ที่มา http://www.krugosvet.ru/enc/nauka_i_tehnika/aviaciya_i_kosmonavtika/OBERT_GERMAN.html

ในปี 1950 โอเบิร์ซเดินทางไปยังอิตาลี เพื่อปิดงานที่เคยเริ่มทำกับ WASAG สำหรับกองทัพเรือของอิตาลี ในปี 1953 โอเบิร์ซเดินทางกลับไปยังเยอรมันอีกครั้ง โดยครั้งนี้เขาได้พิมพ์หนังสือชื่อ Menschen im Weltraum (Man in Space) ซึ่งอธิบายแนวความคิดของเขาในเรื่องกล้องโทรทรรศน์ในอวกาศ สถานีอวกาศ ยานอวกาศ และชุดนักบินอวกาศ

ท้ายที่สุด โอเบิร์ซได้มาทำงานร่วมกับฟอน เบราน์อีกครั้งเพื่อพัฒนาจรวดสำหรับอวกาศในฮันท์วิลล์ มลรัฐอลาบามา นอกจากนี้โอเบิร์ซได้มีส่วนร่วมในการเขียนการศึกษาเรื่อง การพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศในอีก 10 ปีข้างหน้า (The Development of Space Technology in the Next Ten Years) ในปี 1958 โอเบิร์ซได้เดินทางกลับไปยังเยอรมันอีกครั้ง เพื่อตีพิมพ์ความคิดในเรื่อง ยานสำรวจดวงจันทร์

โอเบิร์ซถ่ายรูปร่วมกันกับฟอน เบราน์ และเจ้าหน้าที่ของ ABMA (Army Ballistic Missile Agency)
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/Hermann_Oberth

โอเบิร์ซและฟอน เบราน์ ที่ Redstone Arsenal
ที่มา http://www.redstone.army.mil/history/archives/abma_50s/space_journal_26jun57_01.jpg

ในปี 1960 โอเบิร์ซกลับไปทำงานในสหรัฐอเมริกาให้กับ Convair ในฐานะที่ปรึกษาด้านเทคนิคในโครงการจรวดแอ็ทลาส

จรวดแอ็ทลาส
ที่มา http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/
Atlas_missile_launch.jpg/412px-Atlas_missile_launch.jpg ช่วงท้ายของชีวิต

โอเบิร์ซและฟอน เบราน์ ในปี 1961
ที่มา https://info.aiaa.org/Regions/SE/AL_MS/default.aspx

โอเบิร์ซเกษียณในปี 1962 ในวัย 68 ปี โดยในเดือนกรกฎาคม 1967 โอเบิร์ซได้รับเชิญไปยังสหรัฐอเมริกาเพื่อเป็นสักขีพยานในการปล่อยจรวดแซทเทิร์นวีที่บรรทุกยานอพอลโล 11 และนักบินอวกาศที่จะไปลงบนดวงจันทร์

จรวดแซทเทิร์นวีกำลังทะยานขึ้นจากฐานปล่อย เพื่อนำนักบินอวกาศอพอลโล 11 ไปลงยังดวงจันทร์
ที่มา http://history.nasa.gov/SP-350/i3-9.jpg

โอเบิร์ซ ในวัยชรา
ที่มา http://www.kiosek.com/oberth/

ในวันที่ 28 ธันวาคม 1989 ที่นูแรมเบิร์ก โอเบิร์ซได้ถึงแก่กรรมด้วยวัย 95 ปี

สถานที่ฝังร่างโอเบิร์ซ ที่นูแรมเบิร์ก
ที่มา http://www.knerger.de/Die_Personen/wissenschaftler_49/
wissenschaftler_50/hauptteil_wissenschaftler_50.html เกียรติยศและมรดก

ณ เมือง Feucht มีพิพิธภัณฑ์ "Hermann Oberth Space Travel Museum" เพื่อเป็นอนุสรณ์และความทรงจำให้แก่ เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ

สมาคมเฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ (Hermann Oberth Society) ทำหน้าที่นำนักวิทยาศาสตร์ นักวิจัย และนักบินอวกาศจากทั้งตะวันออกและตะวันตก เพื่องานด้านจรวดและการสำรวจอวกาศ

หลุมหนึ่งบนดวงจันทร์ถูกตั้งชื่อว่า Oberth crater

ชื่อของโอเบิร์ซ ถูกนำไปใช้เรียก Oberth effect

Oberth effect เป็นลักษณะสำคัญแบบหนึ่งในศาสตร์ด้านการบินอวกาศ ที่เกิดขึ้นเมื่อใช้เครื่องยนต์จรวด ณ ตำแหน่งที่เข้าใกล้กับตัววัตถุที่มีแรงโน้มถ่วง (อาทิ โลก) โดยจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาลในความเร็วสุดท้าย เมื่อเทียบกับการจุดระเบิดขนาดเดียวกัน แต่ ณ ตำแหน่งที่อยู่ห่างจากวัตถุโน้มถ่วง

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

http://www.meaus.com/articles/OBERTH.html

http://www.kiosek.com/oberth/

http://en.wikipedia.org/wiki/Hermann_Oberth

http://scienceworld.wolfram.com/biography/Oberth.html

http://www.biographybase.com/biography/Oberth_Hermann.html

[6]

http://www.centennialofflight.gov/essay/SPACEFLIGHT/oberth/SP2.htm

[7]

http://www.redstone.army.mil/history/arspace/arspace_chronology.html