เซอร์ไก โคโรเลฟ Sergei Korolev

เซอร์ไก โคโรเลฟ Sergei Korolev 30 ธันวาคม 1906 – 14 มกราคม 1966 เซอร์ไก โคโรเลฟ ได้รับสมญานามว่าเป็น "บิดาแห่งความสำเร็จด้านอวกาศข...

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ Hermann Oberth 25 มิถุนายน 1894 – 28 ธันวาคม 1989 เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ เกิดที่ไซเบนเบอร์เกน ชายแดนระหว่างออสเตรียและ...

โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด Robert Goddard 5 ตุลาคม 1882 – 10 สิงหาคม 1945 บิดาแห่งจรวดยุคใหม่ โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด เป็นนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน และ...

สมัครสมาชิก: บทความ (Atom)

วันอาทิตย์ที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2556

เซอร์ไก โคโรเลฟ Sergei Korolev

เซอร์ไก โคโรเลฟ
Sergei Korolev30 ธันวาคม 1906 – 14 มกราคม 1966

เซอร์ไก โคโรเลฟ ได้รับสมญานามว่าเป็น "บิดาแห่งความสำเร็จด้านอวกาศของอดีตสหภาพโซเวียต" โดยโคโรเลฟเป็นผู้ออกแบบจรวดวอสตอค ซึ่งเป็นจรวดยุคแรกของโครงการอวกาศของโซเวียต และ เป็นผู้รับผิดชอบโครงการสปุคนิค ที่มีนักบินอวกาศเดินทางรอบโลกเป็นครั้งแรก จนมาถึงเป็นผู้ออกแบบจรวดโซยุซที่ใช้งานในปัจจุบัน รวมไปถึงการพัฒนาขีปนาวุธข้ามทวีปรุ่นแรกๆ ให้กับโซเวียต

โคโรเลฟได้รับการศึกษาและฝึกฝนด้านการออกแบบเครื่องบิน แต่ด้วยทักษะและความสามารถในด้านการจัดการองค์กร และ การวางแผนเชิงยุทธศาสตร์ ทำให้โคโรเลฟได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าโครงการอวกาศของโซเวียต ทั้งนี้ก่อนที่จะเสียชีวิตลง โคโรเลฟได้รับการยกย่องว่าเป็น "หัวหน้าผู้ออกแบบ" (Chief Designer)

เนื่องจากภาระหน้าที่ของโคโรเลฟมีความสำคัญต่อโครงการอวกาศของโซเวียตเป็นอย่างมาก ทำให้สหภาพโซเวียตต้องพยายามปกปิดความสำคัญของโคโรเลฟไว้ในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ แต่ต่อมาในภายหลัง ชื่อของโคโรเลฟได้ถูกเปิดเผยสู่สาธารณะในฐานะผู้นำที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จด้านอวกาศของโซเวียตวัยเยาว์

เซอร์ไก โคโรเลฟเกิดที่เมืองจีโตมีร์ (Zhytomyr) ประเทศยูเครนในปัจจุบัน มารดาเป็นชาวยูเครน ส่วนบิดาเป็นชาวรัสเซียและมีอาชีพเป็นครู เมื่อมีอายุได้เพียงสามขวบ บิดาและมารดาได้แยกทางกัน ทำให้โคโรเลฟ ต้องอยู่ในความดูแลของตาและยาย เนื่องจากมารดาของโคโรเลฟต้องเดินทางไปศึกษาที่เมืองเคียฟเป็นประจำเพื่อศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น ทำให้โคโรเลฟต้องเติบโตอย่างเดียวดายกับเพื่อนเพียงไม่กี่คน อย่างไรก็ตาม โคโรเลฟก็มีความสามารถทางคณิตศาสตร์สูงกว่านักเรียนคนอื่นๆ ในปี 1916 มารดาของโคโรเลฟแต่งงานใหม่กับวิศวกรไฟฟ้า และได้นำโคโรเลฟมาอยู่ด้วย ณ เมือง โอเดสสา

ภาพการปฏิวัติรัสเซีย ในปี 1917 ณ นครเซ็นต์ ปีเตอร์เบิร์ก
ที่มา http://www.britannica.com/EBchecked/topic-art/

ในปี 1918 ขณะที่โคโรเลฟมีอายุได้ 12 ปี ซึ่งเป็นช่วงรอยต่อระหว่างสิ้นสงครามโลกครั้งที่ 1 และเริ่มเข้าสู่ช่วงการปฏิวัติในรัสเซีย สงครามกลางเมืองระหว่างฝ่ายขวาและฝ่ายแดงดำเนินไปอยู่หลายปี โดยในระหว่างดังกล่าวเกิดการขาดแคลนอาหารอย่างรุนแรงในรัสเซีย ซึ่งโคโรเลฟเองก็ได้ป่วยเป็นไข้รากสาดใหญ่ในปี 1919การศึกษา

เมื่อโคโรเลฟย้ายไปอยู่ที่เมืองโอเดสสา โคโรเลฟเริ่มศึกษาทฤษฎีการบินด้วยตนเอง (โดยโคโรเลฟมีความสนใจเรื่องเครื่องบินตั้งแต่มีอายุได้ 7 ขวบ หลังจากที่ได้ชมการแอร์โชว์) และได้เข้าทำงานกับชมรมเครื่องร่อนของเมืองโอเดสสา นอกจากนี้ฐานย่อยเครื่องบินทะเลของทหารก็ตั้งอยู่ที่เมืองโอเดสสาด้วย ยิ่งทำให้โคโรเลฟมีความสนใจในปฏิบัติการของฝูงบินดังกล่าว

ในปี 1923 โคโรเลฟ (อายุ 17 ปี) ได้เข้าร่วมกับสมาคมการบินและการนำร่องทางอากาศของยูเครนและไครมีย์ (Society of Aviation and Aerial Navigation of Ukraine and the Crimea : OAVUK) ซึ่งทำให้โคโรเลฟได้รับการศึกษาทางด้านการบินเป็นครั้งแรก และได้มีโอกาสบินในฐานะผู้โดยสารหลายครั้ง

สถาบันโพลิเทคนิคเคียฟ
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:Kiev_Polytechnic_early-20c.jpg

ในปี 1924 โคโรเลฟได้ออกแบบเครื่องร่อนที่เรียกว่า "K-5" ซึ่งได้รับการยอมรับโดย OAVUK และในปีเดียวกันโคโรเลฟได้เข้าศึกษาต่อ ณ สถาบันโพลิเทคนิคเคียฟ (Kiev Polytechnic Institute) เพื่อศึกษาทางด้านการบิน ซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองเคียฟ ในระหว่างศึกษาที่เมืองเคียฟ โคโรเลฟอาศัยอยู่กับลุงและทำงานเพื่อหาค่าเรียนด้วยตนเอง ทั้งนี้ในสาขาการบินที่โคโรเลฟเรียนนั้น จะมีทั้งวิชาด้านวิศวกรรม ฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์

ในปี 1925 โคโรเลฟได้รับคัดเลือกให้เข้าเรียนการสร้างเครื่องร่อน โดยโคโรเลฟได้รับอนุญาตให้ทำการบินเครื่องร่อนที่ใช้สำหรับฝึก แต่การบินครั้งดังกล่าวจบลงไม่ดีนักโดยเครื่องแตกออกเป็นสองส่วน อย่างไรก็ตามโคโรเลฟยังคงศึกษาทางด้านการบินต่อ และจบการศึกษาปีที่สองในปี 1926

ในเดือนมิถุนายน ปี 1926 โคโรเลฟได้รับการตอบรับให้เข้าเรียนที่ Moscow N.E. Bauman Higher Technical School (MVTU) ณ กรุงมอสโก ทั้งนี้ครอบครัวของโคโรเลฟก็ได้ย้ายมาอยู่กับเขาที่กรุงมอสโก ในระหว่างที่ศึกษาอยู่ ณ ที่นี้ โคโรเลฟได้มีโอกาสเพิ่มพูนประสบการณ์การบินเครื่องร่อนและเครื่องบินที่มีกำลังสูง จนกระทั่งปี 1929 โคโรเลฟได้ศึกษาหัวข้อพิเศษทางด้านการบิน ซึ่งในระหว่างนี้เองที่พรรคคอมมิวนิสต์ได้ประกาศว่าการศึกษาทางวิศวกรรมศาสตร์จำเป็นที่จะต้องถูกเร่งรัดเนื่องจากประเทศมีความจำเป็นที่จะต้องใช้วิศวกร ซึ่งโคโรเลฟสามารถที่จะสำเร็จระดับดิโพลมาได้โดยการออกแบบเครื่องบินที่ใช้งานในเชิงปฏิบัติได้ และแบบของเครื่องบินดังกล่าวก็แล้วเสร็จภายในสิ้นปีและได้รับการรับรองวัยทำงาน

ภายหลังจากสำเร็จการศึกษา โคโรเลฟเริ่มต้นทำงานที่สำนักออกแบบเครื่องบินหน่วยที่ 4 (OPO-4) ที่มีหัวหน้าเป็นชาวฝรั่งเศสชื่อว่า พอล ริชาร์ด และนักออกแบบเครื่องบินระดับแนวหน้าของรัสเซียจำนวนมาก ซึ่งโคโรเลฟเองก็ไม่ได้ดูโดดเด่นจากเพื่อนร่วมงานเลย ทั้งนี้ในระหว่างทำงานให้กับหน่วยงาน โคโรเลฟก็ยังคงทำงานส่วนตัวทางด้านการออกแบบเครื่องบิน โดยหนึ่งในนั้นคือการออกแบบเครื่องร่อนที่มีขีดความสามารถสูง

ปี 1930 โคโรเลฟได้รับเลือกเป็นหัวหน้าวิศวกรเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนัก ชื่อว่า Tupolev TB-3 และในปีเดียวกันโคโรเลฟได้รับใบอนุญาตนักบิน นอกจากนี้โคโรเลฟเริ่มให้ความสนใจถึงความเป็นไปได้ของเครื่องยนต์จรวดเชื้อเพลิงเหลว แต่เนื่องจากการที่ความสนใจดั้งเดิมของโคโรเลฟก็คือเครื่องบิน ดังนั้นเขาจึงมองเห็นความสามารถของเครื่องยนต์ดังกล่าวสำหรับเครื่องบิน

ในปี 1931 โคโรเลฟร่วมกับเฟดเดอร์ริก แซนเดอร์ ได้ผลักดันและก่อตั้งกลุ่มที่ชื่อว่า Jet Propulsion Research Group (GIRD) ซึ่งถือได้ว่าเป็นหน่วยงานแรกเริ่มในการพัฒนาจรวดในโซเวียต โดยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล ทั้งนี้ในเดือนพฤษภาคม 1932 โคโรเลฟได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าของ GIRD

โคโรเลฟในที่นั่งนักบิน เครื่องบิน Tupolev TB-3
ที่มา http://seedang.com/files/comments/21/217329/images/1.jpg

GIRD ได้พัฒนาระบบขับเคลื่อนถึงสามแบบ โดยที่ทางทหารได้หันมาให้ความสนใจในความมานะพยายามของ GIRD และเริ่มให้งบประมาณสนับสนุน ในปี 1933 GIRD ได้ประสบผลสำเร็จในการทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลว ที่เรียกว่า GIRD-09 ซึ่งเป็นเวลา 7 ปีหลังจากโรเบิร์ต ก็อดดาร์ดได้ทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวเป็นครั้งแรกของโลกเมื่อปี 1926

ปี 1934 โคโรเลฟได้ตีพิมพ์ผลงานที่ชื่อว่า "Rocket Flight in Stratosphere"

GIRD ทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลว ที่เรียกว่า GIRD-09 ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 1933
ที่มา http://waterocket.explorer.free.fr/images/25nov1933GIRDX.jpg

จากความสนใจที่เพิ่มมากขึ้นของฝ่ายทหาร ทำให้ในปี 1933 รัฐบาลได้ตัดสินใจรวม GRID เข้ากับห้องปฏิบัติการพลวัตทางแก๊ส (GDL : Gas Dynamics Laboratory) ที่ตั้งอยู่ในเมืองเลนินกราด (ปัจจุบันได้เปลี่ยนกลับไปเป็นชื่อเซนต์ปีเตอร์เบิร์กตามเดิม) โดยจัดตั้งเป็นหน่วยงานใหม่ภายใต้ชื่อ "สถาบันวิจัยระบบขับเคลื่อนเจ็ท" (RNII : Jet Propulsion Research Institute) ซึ่งมีวิศวกรของทหารเป็นหัวหน้า อย่างไรก็ตาม การรวมสององค์กรเข้าด้วยกันในครั้งนั้น ยังคงบุคลากรที่ทุ่มเทให้กับงานด้านจรวดอยู่ เช่น วาเลนติน กลัสซ์โค (Valentin Glushko) ทั้งนี้โคโรเลฟได้รับการแต่งตั้งเป็นรักษาการหัวหน้าของสถาบัน โดยเป็นผู้นำในการพัฒนาจรวดขีปนาวุธ และจรวด

ในปี 1936 โคโรเลฟได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าวิศวกรของสถาบัน RNII โดยที่วิศวกรของ RNII ก็ดำเนินงานวิจัยด้านจรวดอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะในเรื่องการควบคุมการทรงตัวของจรวด การพัฒนาระบบทรงตัวอัตโนมัติที่ใช้ไจโรช่วยให้สามารถโปรแกรมวิถีการเดินทางของจรวดได้

จากการที่เป็นคนทำงานหนักและมีระเบียบวินัยในเชิงบริหารจัดการ โคโรเลฟมักจะตรวจสอบทุกขั้นตอนสำคัญของโครงการและใส่ใจในรายละเอียดอย่างพิถีพิถัน ด้วยบุคลิกและความสามารถพิเศษของเขา ทำให้โคโรเลฟได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดการโครงการทางวิศวกรรมของสถาบันถูกจับกุมและรับโทษในค่ายแรงงาน

ในช่วงที่โจเชฟ สตาลินเป็นผู้นำโซเวียต ได้มีการปราบปรามผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาลอย่างหนักในช่วงปี 1936 ถึง 1938 และ กลางปี 1938 โคโรเลฟเองก็ถูกจับกุมโดยหน่วยงานของรัฐบาลที่ชื่อว่า NKVD ในข้อหาเปิดเผยผลงานของสถาบันวิจัยที่เขาทำงานอยู่ โคโรเลฟถูกส่งไปยังเรือนจำเพื่อการสอบสวนให้รับสารภาพ และท้ายที่สุดโคโรเลฟถูกลงโทษส่งไปยังค่ายแรงงานเป็นเวลา 10 ปี ทั้งนี้ในภายหลังโคโรเลฟได้ทราบว่าเขาถูกปรักปรำโดยวาเลนติน กลัสซ์โค ซึ่งเป็นเหตุให้ทั้งคู่กลายเป็นปรปักษ์กันอย่างชั่วชีวิต

โคโรเลฟเชื่อว่าการที่ตนเองถูกจับกุมนั้นจะต้องเป็นเรื่องที่ผิดพลาด เขาจึงยื่นอุทธรณ์ต่อคนที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งสตาลินด้วย ในขณะเดียวกันหน่วยงาน NKVD ที่จับกุมเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง หัวหน้า NKVD คนใหม่ได้เลือกที่จะพิจารณาคดีของโคโรเลฟอีกครั้งในปี 1939 แต่ในช่วงเวลาดังกล่าว โคโรเลฟได้ถูกส่งตัวจากเรือนจำไปยังค่ายแรงงานที่ตั้งอยู่ด้านตะวันออกไกลของไซบีเรีย

ค่ายแรงงานที่ตั้งอยู่ด้านตะวันออกไกลของไซบีเรีย สมัยสตาลิน
ที่มา http://www.adventuretravel.ru/trekking/kodar/dima/stalin_camp2.jpg

ณ ที่ค่ายในไซบีเรีย โคโรเลฟได้ใช้แรงงานในเหมืองทองคำเป็นเวลาหลายเดือนก่อนที่จะทราบว่ารัฐบาลจะพิจารณาคดีของเขาใหม่อีกครั้ง โดยในช่วงปลายปี 1939 โคโรเลฟได้ถูกส่งตัวกลับมายังกรุงมอสโก แต่เขาอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บและสูญเสียฟันเกือบทั้งหมดเนื่องจากสภาพความโหดร้ายที่ค่ายแรงงาน เมื่อโคโรเลฟกลับมาถึงกรุงมอสโก โทษทัณฑ์ของเขาได้ถูกลดลงเหลือ 8 ปี ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องถูกส่งไปรับโทษที่ค่ายแรงงานอีก

โคโรเลฟได้ถูกส่งตัวไปที่ sharashka ซึ่งเป็นหน่วยงานหนึ่งในระบบการรับโทษของโซเวียต แต่เป็นสถานที่ที่นักโทษที่มีความรู้ เช่น นักวิทยาศาสตร์ และวิศวกร ถูกส่งตัวมารับโทษ โดยที่นักโทษจะถูกมอบหมายให้ทำงานวิจัยและพัฒนาโครงการตามที่พรรคคอมมิวนิสต์ต้องการ

เนื่องจากโคโรเลฟเคยอยู่ในทีมงานที่ออกแบบ Tupolev TB-3 เครื่องบินทิ้งระเบิด เขาจึงถูกมอบหมายให้ออกแบบเครื่องบินทิ้งระเบิดรุ่น Tupolev Tu-2 และ Petlyakov Pe-2 โดยในช่วงเวลาดังกล่าวเป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กลุ่มที่ออกแบบเครื่องบินทิ้งระเบิดต้องย้ายที่ทำการหลายครั้งเพื่อหลบเลี่ยงการจับกุมโดยกองทัพเยอรมัน

ในปี 1942 โคโรเลฟได้ถูกส่งตัวไปยัง sharashka อีกแห่ง ซึ่งอยู่ภายใต้ความดูแลของนักออกแบบจรวดชื่อวาเลนติน กลัสซ์โค ซึ่งเป็นปรปักษ์ของเขานั่นเอง โดย กลัสซ์โค เองก็ถูกจับกุมและถูกส่งตัวมาทำงานที่ sharashka แห่งนี้ โคโรเลฟทำงานอยู่ ณ ที่นี้จนถึงปี 1944 โดยในมีชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวงและกลัวจะถูกยิงโดยสายลับของรัฐบาล

ค่าย sharashka
ที่มา http://www.nationalalliance.org/gulag/5v20013.jpg

กลางปี 1944 โคโรเลฟ กลัสซ์โค และคนอื่นๆ ได้รับการปล่อยตัวด้วยคำสั่งพิเศษของทางการ แต่ทางการยังคงข้อกล่าวหาเขาและคนอื่นๆ ไว้จนถึงปี 1957 ต่อมาสำนักออกแบบกลาง (Central Design Bureau ) ได้เข้ามามีบทบาทในเรื่องอุตสาหกรรมการบินของรัฐบาล โคโรเลฟได้ทำงานให้กับสำนักดังกล่าว ในตำแหน่งนักออกแบบ และอยู่ภายใต้กลัสซ์โค โดยในระหว่างนี้โคโรเลฟได้ศึกษาแบบของจรวดต่างๆ

สำหรับสมาชิกคนอื่นๆ ของสถาบัน RNII ก็ถูกจับกุมในช่วงการปราบปรามครั้งใหญ่ และตำแหน่งในระดับหัวหน้าของ RNII ที่เป็นทหารก็ล้วนถูกประหารชีวิต รวมไปถึงคนที่รับผิดชอบหรือทำงานในระดับสำคัญก็ถูกประหารด้วย ซึ่งถือไดว่าโคโรเลฟโชคดีมากที่ยังคงมีชีวิตอยู่

ย้อนกลับมาที่โครงการของสำนักออกแบบกลาง โครงการพัฒนาจรวดได้ถูกรื้อฟื้นใหม่อีกครั้ง แต่ยังล้าหลังและห่างไกลเมื่อเทียบกับสิ่งที่เยอรมันกำลังทำอยู่ ซึ่งกล่าวได้ว่าการปราบปรามครั้งใหญ่ของสตาลินในช่วงปี 1936 ถึง 1938 ได้บั่นทอนและทำให้กองทัพโซเวียตอ่อนแออย่างรุนแรง ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่นาซีจะบุกโซเวียตในปี 1941ขีปนาวุธ

ในปี 1945 โคโรเลฟได้รับรางวัลเหรียญเกียรติยศ จากการพัฒนามอเตอร์จรวดสำหรับเครื่องบินทหาร และในปีเดียวกัน โคโรเลฟเข้ารับราชการในกองทัพบกและติดยศพันเอก โคโรเลฟและผู้เชี่ยวชาญอีกหลายคนได้ถูกส่งตัวไปยังเยอรมันเพื่อศึกษาเทคโนโลยีจรวด V2 ของเยอรมันที่โซเวียตยึดได้ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2

จรวด V-2 ของเยอรมัน
ที่มา http://www.project1947.com/gr/grchron1.htm

โซเวียตให้ความสำคัญกับเอกสารจรวด V2 ที่สูญหายไป โดยใช้การศึกษาจากชิ้นส่วนต่างๆ ของ V2 รวมไปถึงอุปกรณ์ในโรงงานที่ผลิตและประกอบจรวด การศึกษาเทคโนโลยีจรวด V2 เป็นไปอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งปลายปี 1946 นักวิทยาศาสตร์และวิศวกรชาวเยอรมันร่วม 150 คนถูกส่งไปยังรัสเซีย คนเหล่านี้เป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีส่วนร่วมในการผลิตจรวด V2 ในช่วงสงครามโลก แต่ไม่ได้ทำงานโดยตรงกับเวอร์นเฮอร์ วอร์นบราวน์ (Wernher von Braun) หัวหน้าวิศวกรผู้ออกแบบและสร้างจรวด V2

จรวด V2 ที่ฝ่ายสัมพันธมิตรยึดได้
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/Mittelwerk

โจเชฟ สตาลินได้ตัดสินใจที่จะพัฒนาและสร้างจรวดและขีปนาวุธ โดยได้ก่อตั้งสถาบันวิจัยขึ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 1946 โดยมีชื่อว่า NII-88 (Scientific-Research Institute No.88) ตั้งอยู่ชานเมืองของกรุงมอสโก

การพัฒนาขีปนาวุธระยะไกลถูกผลักดันภายใต้การควบคุมของทหาร โคโรเลฟถูกมอบหมายให้เป็นหัวหน้านักออกแบบขีปนาวุธระยะไกล สำหรับสำนักงานสาขาที่ 1 ของ NII-88 ได้ถูกจัดตั้งขึ้นบนเกาะโกโรโดมยา ซึ่งห่างจากกรุงมอสโกประมาณ 200 กิโลเมตร โดยมีผู้เชี่ยวชาญชาวเยอรมันเป็นหัวหน้า จากข้อมูลพิมพ์เขียวส่วนต่างๆ ของจรวด V2 ทีมงานวิศวกรชาวเยอรมันได้เริ่มต้นในการผลิตจรวด V2 ขึ้นอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่า R-1 และมีการทดสอบครั้งแรกในเดือนตุลาคม 1947 ซึ่งโซเวียตได้ทดสอบจรวดทั้งหมด 11 ลำ โดยมีจำนวน 5 ลำที่ตกสู่เป้าหมาย โดยผลลัพธ์ดังกล่าวถือว่าประสบผลสำเร็จใกล้เคียงกับที่เยอรมันได้ทำไว้

จรวด R-1 ขณะเตรียมการทดสอบยิง
ที่มา http://www.russianspaceweb.com/r1.html

นอกจากนี้ โซเวียตยังได้ใช้งานผู้เชี่ยวชาญเทคโนโลยี V2 ชาวเยอรมันอย่างต่อเนื่อง แต่ในขณะเดียวกันโซเวียตก็ได้พัฒนาโครงการจรวดของตนเองในทางคู่ขนาน โดยไม่ยอมให้ทีมวิศวกรเยอรมันเข้ามามีส่วนร่วม และในปี 1950 กระทรวงกลาโหมของโซเวียตได้ประกาศยุติการดำเนินงานของทีมวิศวกรชาวเยอรมันและส่งตัวกลับเยอรมันในปี 1951 และ 1953 ตามลำดับ

ย้อนกลับไปในปี 1947 สถาบัน NII-88 ภายใต้การดูแลของโคโรเลฟได้เริ่มต้นดำเนินการออกแบบจรวดขั้นสูง เพื่อปรับปรุงให้จรวดมีระยะทำการที่ไกลขึ้นและรับน้ำหนักได้มากขึ้น จรวด R-2 ได้ถูกออกแบบให้มีระยะทำการได้ไกลเป็นสองเท่าของ V2 และมีการออกแบบให้มีส่วนหัวรบที่แยกออกจากลำตัวจรวด จากนั้นทีมงานได้ออกแบบจรวด R-3 เพื่อให้มีระยะทำการได้ถึง 3,000 กิโลเมตร ซึ่งสามารถที่จะไปถึงอังกฤษได้ อย่างไรก็ตาม ทีมงานประสบปัญหาไม่สามารถที่จะหาเครื่องยนต์เพื่อพัฒนาระบบขับเคลื่อนได้ โครงการ R-3 จึงต้องยุติลงในปี 1952 แต่ในปีเดียวกัน ทีมงานได้เริ่มดำเนินการสร้างจรวด R-5 ซึ่งมีระยะทำการไม่ไกลมากนัก (1,200 กิโลเมตร) โดยการทดสอบเที่ยวบินแรกประสบผลสำเร็จในปลายปี 1953

ภาพวาดแสดงการแยกตัวระหว่างส่วนของจรวดท่อนที่หนึ่งและสองของจรวด R-3
ที่มา http://www.russianspaceweb.com/r3.html

จรวด R-5 กำลังทะยานขึ้นสู่อวกาศ
ที่มา http://www.russianspaceweb.com/r5.html

อย่างไรก็ตาม จรวดขีปนาวุธ (ICBM : intercontinental ballistic missile) รุ่นแรกที่โซเวียตผลิตได้ คือ R-7 Semyorka โดยเป็นจรวดสองสเตจที่มีระยะทำการได้ไกลถึง 7,000 กิโลเมตร และสามารถรับน้ำหนักเพย์โหลดได้ถึง 5.4 ตัน ซึ่งเพียงพอต่อการบรรทุกระเบิดปรมาณู หลังจากการทดสอบล้มเหลวมาหลายครั้ง โซเวียตประสบผลสำเร็จยิงจรวด R-7 ในเดือนสิงหาคม 1957 โดยยิงไปยัง Kamchatka Peninsula ที่อยู่ด้านตะวันออกของรัสเซีย ซึ่งการยิงในครั้งนั้นไม่ได้ติดหัวรบจริง

จรวด R-7
ที่มา http://farm4.static.flickr.com/3263/2744006859_3a446b2c45.jpg?v=0
http://www.russianspaceweb.com/r7.html

ในปี 1952 โคโรเลฟได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ เพื่อที่จะของบประมาณจากรัฐบาลมาดำเนินโครงการจรวดในอนาคต และในเดือนเมษายน 1959 โคโรเลฟได้กอบกู้ชื่อเสียงของตนเอง โดยรัฐบาลได้ยอมรับว่าข้อหาที่เขาได้รับเมื่อปี 1938 นั้นไม่ยุติธรรมโครงการอวกาศ

สปุคนิค

ในระหว่างที่โซเวียตพัฒนาและมีความก้าวหน้าในเทคโนโลยีขีปนาวุธข้ามทวีป โคโรเลฟมีความสนใจเป็นอย่างมากในการใช้จรวดสำหรับการเดินทางในอวกาศ โดยในปี 1953 โคโรเลฟเป็นคนแรกในการเสนอให้ใช้จรวด R-7 สำหรับส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศ ทั้งนี้โคโรเลฟได้ผลักดันความคิดดังกล่าวกับหน่วยงานวิทยาศาสตร์ของรัสเซีย รวมถึงแนวความคิดในการส่งสุนัขไปในอวกาศ ซึ่งแนวความคิดในการใช้จรวดเพื่อโครงการอวกาศนั้นมีแรงเสียดทานจากฝ่ายทหารและสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์ ซึ่งท้ายที่สุดแนวความคิดของโคโรเลฟได้รับการสนับสนุน

ในปี 1957 ซึ่งเป็นปีแห่งธรณีฟิสิกส์นานาชาติ ได้แนวความคิดที่จะส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศปรากฏขึ้นในสื่อของประเทศสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม รัฐบาลสหรัฐอเมริกายังลังเลที่จะใช้งบประมาณหลายล้านดอลลาร์เพื่อกิจกรรมดังกล่าว ทำให้แนวความคิดดังกล่าวถูกแช่แข็งเป็นระยะๆ ในขณะเดียวกันกลุ่มของโคโรเลฟได้ติดตามข่าวดังกล่าวจากสื่อตะวันตก และมีความมั่นใจว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเอาชนะสหรัฐอเมริกาได้ โดยการเสนอให้โซเวียตทดลองส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศเป็นชาติแรก

ดาวเทียมสปุคนิค
ที่มา http://www.russianspaceweb.com/images/sputnik_buda_1.jpg

โดยข้อเท็จจริงแล้ว ดาวเทียมสปุคนิคถูกสร้างขึ้นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ทั้งนี้ดาวเทียมดังกล่าวถูกออกแบบอย่างง่ายๆ โดยภายในตัวดาวเทียมที่เป็นรูปทรงกลมขนาดที่ใหญ่กว่าหม้อต้มข้าวต้มเพียงเล็กน้อยประกอบไปด้วยตัวส่งสัญญาณวิทยุ พร้อมแบตเตอร์รี่ และอุปกรณ์วัดความร้อน ทั้งนี้โคโรเลฟเป็นผู้ประกอบอุปกรณ์ต่างๆ ด้วยตัวเขาเองและการทดสอบผ่านไปได้อย่างใจหายใจคว่ำ ท้ายที่สุดวันสำคัญก็มาถึง เมื่อจรวดได้ถูกยิงขึ้นสู่อวกาศในวันที่ 4 ตุลาคม 1957 และประสบผลสำเร็จในการส่งดาวเทียมสปุคนิคเข้าสู่วงโคจร

จากความสำเร็จในการส่งดาวเทียมสปุคนิคเข้าสู่วงโคจร ทำให้เกิดความต้องการของฝ่ายการเมืองที่ต้องการเฉลิมฉลองความสำเร็จครบรอบ 40 ปี ของการปฏิวัติเดือนตุลาคม ทั้งนี้เพียงระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังจากการส่งดาวเทียมสปุคนิคเข้าสู่วงโคจร โซเวียตได้ส่งดาวเทียมสปุคนิค 2 ขึ้นสู่อวกาศในวันที่ 3 พฤศจิกายน 1957 ซึ่งดาวเทียมสปุคนิค 2 นี้มีน้ำหนักมากกว่าดวงแรกถึง 6 เท่าและบรรทุกสุนัขเพศเมียชื่อ "ไลกา" ขึ้นไปด้วย แต่เนื่องจากในการออกแบบดาวเทียมในครั้งนั้นไม่ได้พิจารณาและคำนึงถึงการนำสุนัขกลับมายังโลก ผลก็คือ ไลกาเสียชีวิตลงหลังจากที่อยู่ในอวกาศได้เพียง 6 ชั่วโมง

ดาวเทียมสปุคนิค 2 และไลกา
ที่มา http://laughingsquid.com/wp-content/uploads/laika-sputnik-2.jpg

วันที่ 15 พฤษภาคม ปีถัดมา (1958) โซเวียตได้ส่งดาวเทียมสปุคนิค 3 ขึ้นสู่อวกาศพร้อมกับเครื่องมือวัดหลายชิ้น แต่ระบบเทปสำหรับบันทึกข้อมูลบนดาวเทียมทำงานล้มเหลว ทำให้การสำรวจและค้นพบแถบแวน อัลเลน (Van Allan belts) ถูกช่วงชิงไปโดยดาวเทียมสำรวจ Explorer 4 ของสหรัฐอเมริกา ในเดือนกรกฎาคม ปี1958

ดวงจันทร์

หลังจากการส่งสปุนิคประสบความสำเร็จเหนือสหรัฐอเมริกา โคโรเลฟได้หันเหความสนใจของเขาไปยังดวงจันทร์ โดยโคโรเลฟได้ปรับปรุงจรวด R-7 เพื่อนำส่งยานสำรวจไปยังดวงจันทร์ โดยในปี 1958 โซเวียตส่งยานสำรวจไปยังดวงจันทร์ 3 ลำ แต่ประสบความล้มเหลว

พันธกิจลูนา 1 (Luna 1) ในปี 1959 ถูกกำหนดให้เข้าชนพื้นผิวดวงจันทร์ แต่พลาดไปถึง 6,000 กิโลเมตร พันธกิจลูนา 2 (Luna 1) ประสบผลสำเร็จในการเข้าชนดวงจันทร์ และทำให้โซเวียตได้รับการบันทึกว่าส่งยานสำรวจไปยังดวงจันทร์ได้เป็นชาติแรกของโลก และที่น่าจดจำต่อมาก็คือ พันธกิจลูนา 3 (Luna 3) ได้ถ่ายภาพด้านไกลของดวงจันทร์เป็นครั้งแรก

ยานสำรวจลูนา 1 และ ลูนา 2
ที่มา http://lettres-histoire.ac-rouen.fr/histgeo/luna-1.jpg

ยานลูนา 3 และ ภาพถ่ายด้านไกลของดวงจันทร์
ที่มา http://www.zarya.info/Diaries/Luna/Luna3cosmus.jpg
http://nssdc.gsfc.nasa.gov/imgcat/html/object_page/lu3_phc6.html

นอกจากนี้คณะทำงานของโคโรเลฟยังคงทำงานในโครงการที่ท้าทาย ได้แก่ พันธกิจสำรวจดาวอังคารและดาวศุกร์ การส่งนักบินอวกาศขึ้นสู่วงโคจร การสื่อสารในขณะการส่งดาวเทียม ดาวเทียมจารกรรม รวมไปถึงพัฒนาระบบร่อนลงแบบนุ่มนวลบนดวงจันทร์ ทั้งนี้ศูนย์ระบบสื่อสารสำหรับการควบคุมดาวเทียมถูกสร้างขึ้นในไคร์เมีย

ยานอวกาศสำหรับนักบินอวกาศ

โคโรเลฟได้วางออกแบบยานอวกาศสำหรับนักบินอวกาศไว้ตั้งแต่ปี 1958 ซึ่งก็คือยานวอสตอค โดยยานดังกล่าวได้ถูกออกแบบไว้สำหรับนักบินอวกาศเพียง 1 คน โดยในห้องแคปซูลซึ่งเป็นห้องโดยสารสำหรับนักบินจะมีกลไกดีดตัวในกรณี่เกิดปัญหาก่อนการจุดระเบิดของจรวด รวมไปถึงระบบร่อนลงอย่างนุ่มนวล

ยานวอสตอค
ที่มา http://www.falkenberg.eu/uploads/pics/Vostok_spacecraft.jpg

ทั้งนี้ในวันที่ 15 พฤษภาคม 1960 ยานต้นแบบที่ไร้นักบินได้ถูกทดสอบในอวกาศ โดยโคจรรอบโลก 64 รอบแต่ประสบความล้มเหลวในการเดินทางกลับสู่โลก จากนั้นการทดสอบอีกสี่ครั้งได้ถูกดำเนินการพร้อมกับการส่งสุนัขขึ้นไปกับยานอวกาศ โดยสองครั้งสุดท้ายประสบความสำเร็จ หลังจากที่รัฐบาลอนุมัติโครงการ จรวด R-7 รุ่นที่ถูกปรับปรุงได้ถูกนำมาใช้ในการส่งนักบินอวกาศคนแรกของโลก "ยูริ กาการิน" พร้อมกับยานวอสตอคขึ้นสู่อวกาศในวันที่ 12 เมษายน 1961 และโคจรรอบโลก ทั้งนี้กาการินได้เดินทางกลับสู่โลกอย่างปลอดภัย

นักบินอวกาศชายคนแรกของโลก ยูริ กาการิน
ที่มา http://en.wikipedia.org:80/wiki/Yuri_Gagarin

หลังจากที่ประสบความสำเร็จในการส่งนักบินอวกาศชาย โซเวียตยังได้ส่งนักบินอวกาศหญิงคนแรกของโลก "วาเลนตินา เทอเรสโควา" ซึ่งโดยสารไปกับยานวอสตอค 6

นักบินอวกาศหญิงคนแรกของโลก วาเลนตินา เทอเรสโควา
ที่มา http://en.wikipedia.org:80/wiki/Valentina_Tereshkova

จากความสำเร็จของยานวอสตอค โคโรเลฟได้วางแผนต่อเนื่องถึงยานโซยุซซึ่งสามารถเชื่อมต่อกับยานลำอื่นในอวกาศได้เพื่อการเปลี่ยนถ่ายนักบินอวกาศ นอกจากนี้ในช่วงที่มีการแข่งขันกันระหว่างโซเวียตและสหรัฐอเมริกาในการสำรวจดวงจันทร์ โคโรเลฟและทีมงานได้ออกแบบจรวด N1 ซึ่งมีขนาดใหญ่มาก

จรวด N1 (ส่วนแรกของจรวดประกอบด้วยเครื่องยนต์ 30 ชุด)
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:N1-1.jpg

ชื่อของโคโรเลฟถูกนำไปเปรียบเทียบกับเวอร์นเฮอร์ วอร์นบราวน์ (Wernher von Braun หัวหน้าทีมวิศวกรชาวเยอรมันที่สร้างจรวด V-2 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และเข้าร่วมกับสหรัฐอเมริกาก่อนสงครามสิ้นสุดลง) โดยทั้งคู่ต่างเป็นผู้นำของแต่ละฝ่าย (โซเวียตและสหรัฐอเมริกา)ในช่วงระหว่างการแข่งขันด้านอวกาศ ทั้งนี้โคโรเลฟแตกต่างจากวอร์นบราวน์ทั้งในแง่ที่โคโรเลฟต้องเอาชนะคู่แข่ง "วลาดิเมียร์ เชโลไมล์" ซึ่งเป็นอีกคนหนึ่งที่เสนอแผนการเดินอวกาศไปยังดวงจันทร์ นอกจากนี้โคโรเลฟต้องทำงานกับเทคโนโลยีที่มีความทันสมัยน้อยกว่าฝ่ายสหรัฐอเมริกาโดยเฉพาะเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์

เวอร์นเฮอร์ วอร์นบราวน์ และ เซอร์ไก โคโรเลฟ
ที่มา http://info.skydream.cn/uploadfile/200712/20071209123254672.jpg

ผู้สืบทอดการทำงานต่อจากโคโรเลฟในโครงการอวกาศของโซเวียตก็คือ วาซิลี มิสฮิน ผู้ซึ่งเป็นวิศวกรที่มีความสามารถสูงและถือได้ว่าเป็นแขนขวาของโคโรเลฟ ทั้งนี้หลังจากโคโรเลฟเสียชีวิตลง มิสฮินได้รับช่วงต่อเป็นหัวหน้าผู้ออกแบบ แต่ผลของการสร้างจรวด N1 ยังมีข้อบกพร่องโดยการทดสอบยิงทั้งสี่ครั้งล้มเหลวทำให้เขาถูกไล่ออกในปี 1972 และวาเลนติน กลัสซ์โค (ปรปักษ์ของโคโรเลฟ) ได้เข้ามารับหน้าที่ต่อ ซึ่งในห้วงเวลาดังกล่าวสหรัฐอเมริกาประสบผลสำเร็จในการเดินทางไปยังดวงจันทร์ (อพอลโล 11)เกียรติยศ

โคโรเลฟได้รับรางวัลวีรบุรษของพรรคสังคมนิยมแรงงานถึงสองครั้งในปี 1959 และ 1961 รางวัลเลนินในปี 1971 และรางวัล Order of Lenin ถึง 3 ครั้ง ในปี 1958 ได้รับเลือกเป็นราชบัณฑิตสาขาวิทยาศาสตร์ของรัสเซีย

รางวัล Order of Lenin

ที่ทำการราชบัณฑิต ณ กรุงเซนต์ ปีเตอร์เบิร์ก
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:University_Embakment_5.jpg

ชื่อของโคโรเลฟได้ถูกนำไปตั้งเป็นชื่อของถนนสายหนึ่งในกรุงมอสโก และในปัจจุบันนี้เรียกว่า "Ulitsa Akademika Korolyova" (Academician Korolyov Street) นอกจากนี้บ้านที่โคโรเลฟพำนักอยู่ในช่วงปี 1959 ถึง วาระสุดท้ายนั้น (กรุงมอสโก เลขที่ 2/28 ถนน 6th Ostankinsky Lane) ได้ถูกทำเป็นพิพิธภัณฑ์ในปี 1975

รูปปั้นโคโรเลฟ ณ ไบคูนัวร์
ที่มา http://en.wikipedia.org:80/wiki/File:S.P.Korolev_monument_in_Baykonur_city_03.2006.JPG

ในปี 1976 ชื่อของโคโรเลฟได้ถูกจารึกไว้ในหอเกียรติยศอวกาศนานาชาติ นอกจากนี้ภาพของโคโรเลฟยังได้รับเกียรติปรากฏบนแสตมป์ของโซเวียตในปี 1969 และ 1986

ที่มา http://wpcontent.answers.com/wikipedia/commons/thumb/b/b4/Soviet_Union-1969-Stamp-0.10._Sergei_Korolev.jpg/250px-Soviet_Union-1969-Stamp-0.10._Sergei_Korolev.jpg

เมืองคาลินกราด ซึ่งถือว่าเป็นบ้านของ RSC Energia (บริษัทอวกาศที่ใหญ่ที่สุดของรัสเซีย) โดยในปี 1996 ประธานาธิบดีของรัสเซีย บอริส เยลท์ซิน ได้เปลี่ยนชื่อเมืองคาลินกราดเป็นชื่อโคโรเลฟ และในปัจจุบันได้มีการจัดสร้างรูปปั้นของโคโรเลฟและถูกตั้งไว้ที่จัตุรัสของเมือง นอกจากนี้ชื่อของบริษัท RSC Energia ถูกเปลี่ยนเป็นS.P. Korolev Rocket and Space Corporation Energia

นอกจากนี้ชื่อของโคโรเลฟ ยังถูกนำไปตั้งเป็นชื่อของหลุมที่อยู่ด้านไกลของดวงจันทร์ หลุมบนดาวอังคาร และดาวเคราะห์น้อย 1855

หนังสือชื่อ The Right Stuff แต่งโดย ทอม วูลฟ์ ซึ่งต่อมาได้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ได้กล่าวถึงโคโรเลฟ ว่าเป็น "หัวหน้าผู้ออกแบบ" ของโครงการอวกาศโซเวียต

ในปี 2005 รายการเชิงสารคดีของสถานีบีบีซี (อังกฤษ) ที่ชื่อว่า "การแข่งขันทางด้านอวกาศ (space race)" ได้เจาะจงบรรยายการทำงานด้านจรวดและโครงการของโคโรเลฟ ควบคู่กับการทำงานของเวอร์นเฮอร์ วอร์นบราวน์ที่ทำให้สหรัฐอเมริกา

จากนโยบายทางการเมืองของสตาลินและต่อเนื่องมาถึงผู้นำคนอื่นๆ ชื่อเสียงของโคโรเลฟไม่เคยถูกเปิดเผยจนกระทั่งโคโรเลฟเสียชีวิตลง เมื่อวันที่ 14 มกราคม 1966 โดยอัฐิของโคโรเลฟได้รับเกียรติให้บรรจุอยู่ในกำแพงเคลมลิน

พิธีแห่ศพของโคโรเลฟไปยังกำแพงเคลมลิน

โคโรเลฟ และ ยูริ กาการิน
ที่มา http://visualrian.com/images/item/87171 แหล่งข้อมูลอ้างอิง

http://en.wikipedia.org/wiki/Sergey_Korolyov

http://www.daviddarling.info/encyclopedia/K/Korolev.html

http://www.esa.int/esaMI/Space_Year_2007/SEM7PZP11ZE_0.html

http://seds.org/archive/spaceviews/9710/articles.html

http://www.centennialofflight.gov/essay/SPACEFLIGHT/korolev/SP5.htm

http://www.cosmos-club.org/web/journals/1998/harford.html

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ Hermann Oberth

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ
Hermann Oberth25 มิถุนายน 1894 – 28 ธันวาคม 1989

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ เกิดที่ไซเบนเบอร์เกน ชายแดนระหว่างออสเตรียและฮังการี ซึ่งก็คือทรานซิลวาเนีย แซกซอน หรือโรมาเนียในปัจจุบัน โอเบิร์ซเป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานด้านจรวดและการบินอวกาศของโลกในยุคบุกเบิก ร่วมกับคอนสแตนติน ไซคอฟสกี (รัสเซีย) และโรเบิร์ต ก็อดดาร์ด (อเมริกัน) ถึงแม้ทั้งสามท่านนี้ ไม่เคยทำงานร่วมกันหรือรับทราบว่าแต่ละคนกำลังทำเรื่องเดียวกันอยู่ แต่ผลงานของทั้งสามก็ได้ผลลัพธ์ที่ตรงกันว่ามีความเป็นไปได้ที่เราจะใช้จรวดในการหนีแรงโน้มถ่วงโลกเพื่อเดินทางไปในอวกาศวัยเยาว์

ในวัย 11 ขวบ แม่ของโอเบิร์ซได้มอบหนังสือนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง From the Earth to the Moon และ Round the Moon ที่เขียนโดยจูลส์ เวอร์นี ชาวฝรั่งเศส โอเบิร์ซหลงใหลในเรื่องอวกาศเป็นอย่างมาก โดบเขาอ่านซ้ำหลายๆรอบ (ไซคอฟสกีก็อ่านเรื่อง From the Earth to the Moon และความคิดถึงความเป็นไปได้ในการเดินทางท่องไปในอวกาศ โดยไซคอฟสกีได้เริ่มต้นคิดที่จะออกแบบยานอวกาศ รวมไปถึงการอาศัยในอวกาศ) นอกจากนี้ โอเบิร์ซค้นพบว่ามีหลายการคำนวณในหนังสือดังกล่าวแสดงออกมาไม่ไช่เป็นเพียงแต่นวนิยายและไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันที่เข้าใจกันในหมู่นักวิทยาศาสตร์ แต่มันเป็นหลักการของการเดินทางสำรวจระหว่างดวงดาว

จากอิทธิพลจากหนังสือดังกล่าว ในวัย 14 ปี โอเบิร์ซได้สร้างจรวดลำแรกของเขา โดยใช้ขดสปริงและมันสามารถขึ้นสู่อากาศได้โดยแรงขับของแก๊ส (จากเชื้อเพลิงเหลว) ที่ติดตั้งไว้ที่ฐาน จากนั้นเขาเองก็ไม่รู้จะเอาทรัพยากรหรือวัสดุอะไรมาทำการทดลองต่อ แต่เขาก็ได้มุ่งพัฒนาในส่วนของทฤษฎี ซึ่งโอเบิร์ซได้เรียนรู้ด้วยตัวเองจากตำราหลายๆ เล่ม โดยเฉพาะกับคณิตศาสตร์ซึ่งเขาได้เรียนรู้สมการของแรงโน้มถ่วงโลก ซึ่งเป็นเนื้อหาที่เกินวัยเด็กทั่วไปจะทำความเข้าใจได้

นวนิยายวิทยาศาสตร์ "From the Earth to the Moon" โดยจูลส์ เวอร์นี ตีพิมพ์ในปี 1865
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:From_the_Earth_to_the_Moon_Jules_Verne.jpg

นวนิยายวิทยาศาสตร์ "Round the Moon" โดยจูลส์ เวอร์นี
ที่มา http://www.fantasticfiction.co.uk/images/n3/n15529.jpg

โอเบิร์ซตระหนักดีว่าอัตราส่วนที่สูงขึ้นระหว่างเชื้อเพลิงจรวดน้ำหนักของจรวดจะทำให้จรวดของเขาสามารถเคลื่อนที่ได้เร็ว ปัญหาก็คือ เมื่อขยายปริมาณเชื้อเพลิงของจรวด แต่น้ำหนักของจรวด (ไม่รวมน้ำหนักของเชื้อเพลิง)ยังคงเท่าเดิม ซึ่งมันเป็นจุดสำคัญที่ทำให้ขีดความสามารถในการสร้างแรงขับดันของเครื่องยนต์ลดลง คำตอบที่โอเบิร์ซนำเสนอไว้ ก็คือ จรวดทรงกระบอกเพียงสเตจเดียวนั้นจะเป็นการสิ้นเปลือง และจะมีปัญาในเรื่องขีดความสามารถในการสร้างแรงขับดันของเครื่องยนต์ ซึ่งเหตุผลและหลักการในแก้ปัญหาดังกล่าวเป็นส่งสำคัญมากๆ ทั้งนี้โอเบิร์ซได้นำเสนอ เรื่อง "จรวดหลายสเตจ" โดยโอเบิร์ซกล่าวต่อว่า "ถ้าเรามีจรวดขนาดเล็กบนสเตจขนาดใหญ่ และเมื่อเดินทางขึ้นไปถึงระยะหนึ่งสเตจขนาดใหญ่ถูกปล่อยทิ้งออกและสเตจขนาดเล็กจุดระเบิดขึ้นทำงานต่อ ดังนั้นความเร็วของจรวดโดยรวมจะเพิ่มขึ้น"

หลักการจรวดหลายสเตจ
ที่มา http://www.projectrho.com/rocket/rocket3ai.html วัยศึกษา

ในปี 1912 โอเบิร์ซเข้าศึกษา ณ มหาวิทยาลัยมิวนิค ในสาขาแพทยศาสตร์ แต่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ขึ้น โอเบิร์ซต้องเข้ารับใช้ชาติและถูกส่งไปอยู่ในที่แนวรบหน้าด้านทิศตะวันออก โดยประจำการอยู่ในหน่วยแพทย์ และระหว่างที่ประจำอยู่ในหน่วยแพทย์ในสงคราม เขาบอกกับตัวเองว่า “เขาไม่ต้องการเป็นแพทย์อีกต่อไป” ทั้งนี้ในช่วงเวลาดังกล่าว โอเบิร์ซได้ทำการทดลองหลายชุดที่ต่อเนื่องกันเกี่ยวกับสภาพไร้น้ำหนัก ซึ่งต่อมาก็ได้ถูกนำมาใช้ในการออกแบบจรวดเชื้อเพลิงเหลว และเมื่อสงครามสิ้นสุดลงในปี 1918 โอเบิร์ซกลับไปศึกษาตามเดิม ณ มหาวิทยาลัยมิวนิค แต่ไม่ใช่สาขาแพทยศาสตร์ แต่เป็นสาขาฟิสิกส์ที่สอนโดยนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงหลายท่าน ณ ห้วงเวลานั้น

มหาวิทยาลัยมิวนิค
ที่มา http://www.geophysik.uni-muenchen.de/welcome-at-the-geophysics-homepage/
munich_skyline-wikipedia.jpg/image_preview

ในปี 1922 วิทยานิพนธ์ปริญาเอกของโอเบิร์ซในเรื่องจรวดถูกปฏิเสธ เนื่องจากถูกพิจารณาว่าเป็นไปไม่ได้ โอเบิร์ซเลยนำผลงานของตนเองที่มี 92 หน้าไปตีพิมพ์ในชื่อว่า Die Rakete zu den Planetenraumen ("By Rocket into Planetary Space") โดยพิมพ์ในเดือนมิถุนายน 1923 และต่อมาในปี 1929 โอเบิร์ซได้เขียนขยายเพิ่มเติมจากเวอร์ชันแรกมาเป็น 492 หน้าในชื่อเรื่อง Wege zur Raumschiffahrt ("Ways to Spaceflight") ซึ่งเป็นผลงานที่นานาชาติต่างก็ยอมรับว่าเป็นผลงานที่สำคัญมากทางวิทยาศาสตร์

วิทยานิพนธ์ปริญาเอกของโอเบิร์ซที่ถูกปฏิเสธDie Rakete zu den Planetenraumen ("By Rocket into Planetary Space")
ที่มา http://privatelibrary.typepad.com/.a/6a01156f7ea6f7970b0115723c4583970b-pi

ต่อมาโอเบิร์ซได้กล่าวถึงเรื่องปริญญาเอกที่ถูกปฏิเสธว่า "เขาไม่เขียนวิทยานิพนธ์ขึ้นใหม่อีกฉบับ โดยเขาได้คิดเป็นอย่างดีแล้วว่า เขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ตัวเขามีความสามารถที่จะเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่กว่าคนที่ปฏิเสธวิทยานิพนธ์ของเขา โดยไม่ต้องมีคำนำหน้าว่าด็อกเตอร์" นอกจากนี้ โอเบิร์ซยังได้วิจารณ์ระบบการศึกษาของเยอรมันว่า "ระบบการศึกษาของเยอรมันเหมือนรถยนต์ที่มีไฟท้ายที่สว่างมากเพื่อส่องสว่างในเรื่องที่ผ่านมาแล้ว แต่การมองไปข้างหน้าแทบจะมองไม่เห็น" อย่างไรก็ตาม โอเบิร์ซได้รับปริญญาเอกด้วยวิทยานิพนธ์เรื่องเดิมในสาขาฟิสิกส์ จากมหาวิทยาลัย Babes-Bolyai (โรมาเนีย) ในวันที่ 23 พฤษภาคม 1923 โดยศาสตราจารย์ออกัสติน มาริออ

มหาวิทยาลัย Babes-Bolyai (โรมาเนีย)
ที่มา http://www.omikk.bme.hu/archivum/angol/kepek/880.jpg จรวดและการบินอวกาศ

ในปี 1928 และ 1929 โอเบิร์ซทำงานในกรุงเบอร์ลินโดยเป็นที่ปรึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์แก่บริษัทสร้างภาพยนตร์ ซึ่งกำลังจะผลิตภาพยนตร์เกี่ยวกับอวกาศเป็นครั้งแรกในชื่อ Frau im Mond ("The Woman in the Moon") ซึ่งอำนวยการสร้างโดย Fritz Lang ทั้งนี้หน้าที่ของโอเบิร์ซคือการสร้างและปล่อยจรวดก่อนการฉายรอบปฐมทัศน์

โปสเตอร์ภาพยนตร์ Frau im Mond ("The Woman in the Moon")
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:Frau_im_Mond.jpg

ในวันที่ 5 มิถุนายน 1929 โอเบิร์ซ์ได้รับรางวัลชนะเลิศ REP-Hirsch ของสมาคมดาราศาสตร์ของฝรั่งเศส ในการสนับสนุนและสร้างแรงกระตุ้นทางด้านการบินอวกาศ ซึ่งปรากฎอยู่ในหนังสือที่โอเบิร์ซตีพิมพไว้ Wege zur Raumschiffahrt (Ways to Spaceflight) ซึ่งเขียนขยายจากวิทยานิพนธ์ปริญญาเอก

โอเบิร์ซเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมการบินอวกาศ VfR Verein fur Raumschiffahrt ("Spaceflight Society") ซึ่งเป็นกลุ่มผู้คนสมัครเล่นที่สนใจในเรื่องจรวด โดยโอเบิร์ซเป็นเสมือนพี่เลี้ยงและสร้างแรงบันดาลใจให้กับกลุ่มดังกล่าว และช่วงที่เข้าร่วมกับ VfR นี้ ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1929 โอเบิร์ซได้ทดลองมอเตอร์จรวด Kegelduse ที่ใช้เชื้อเพลิงเหลว และได้รู้จักผู้ช่วยที่เป็นนักศึกษาหลายคนที่มาจากมหาวิทยาลัยเทคนิคเบอร์ลิน โดยหนึ่งในนั้นเป็นคนที่ต่อมาภายหลังได้กลายเป็นนักจรวดชั้นนำของโลก "เฮอร์เนอร์ ฟอน เบราน์" (ทั้งคู่ได้ทำงานร่วมกันอีก 2 ครั้งต่อมา คือการพัฒนาและสร้างจรวด V-2 ให้กับเยอรมัน และ ทำงานให้กับกองทัพบกสหรัฐอเมริกา ที่ฮันท์วิลล์ มลรัฐอลาบามา แต่ภายหลังที่เกษียณแล้ว โอเบิร์ซได้กลับไปใช้ชีวิตในเยอรมัน)

โอเบิร์ซ (คนขวามือติดกับจรวด) กับสมาชิกของสมาคมการบินอวกาศ VfR Verein fur Raumschiffahrt
ที่มา http://semaphore.blogs.com/semaphore/2008/04/peenemnde---xxx.html

ในช่วงปี 1938 ถึง 1941 ครอบครัวของโอเบิร์ซได้ย้ายไปหลายแห่ง จากโรมาเนียกลับไปเยอรมัน และย้ายไปยังเวียนนาและกลับมายังเยอรมัน จนในปี 1941 โอเบิร์ซได้มาถึงยังพีนีมุนเดอร์ เพื่อทำงานในโครงการจรวด V-2 และในช่วงกลางเดือนกันยายน 1943 ที่พันธมิตรโจมตีพีนีมุนเดอร์ทางอากาศ โอเบิร์ซได้รับเหรียญ Kriegsverdienstkreuz I Klasse mit Schwertern (War Merit Cross 1st Class, with Swords) ในความกล้าหาญของเขา

แผนที่ของฐานสร้างจรวด V-2 ที่พีนีมุนเดอร์
ที่มา http://www.urlaubs-insel-usedom.de/usedom_reisefuehrer/bilder/usedom_peenemuende_karte_damals.jpg

ภาพถ่ายทางอากาศของฐานสร้างจรวด V-2 ที่พีนีมุนเดอร์
ที่มา http://en.wikivisual.com/images/5/5c/Peenemunde_test_stand_VII.jpg

ภายหลังจากพีนีมุนเดอร์ถูกทำลาย โอเบิร์ซได้ทำงานในโครงการจรวดเชื้อเพลิงแข็งสำหรับต่อต้านเครื่องบิน ณ WASAG complex ใกล้ Wittenberg และเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง ครอบครัวของโอเบิร์ซได้ย้ายไปอยู่ใกล้กับนูแรมเบิร์ก จากนั้นในปี 1948 ย้ายไปอยู่ที่สวิสเซอร์แลนด์ โดยโอเบิร์ซทำงานเป็นที่ปรึกษาอิสระและนักเขียนอิสระ

โอเบิร์ซในการบรรยายเรื่องจรวด
ที่มา http://www.krugosvet.ru/enc/nauka_i_tehnika/aviaciya_i_kosmonavtika/OBERT_GERMAN.html

ในปี 1950 โอเบิร์ซเดินทางไปยังอิตาลี เพื่อปิดงานที่เคยเริ่มทำกับ WASAG สำหรับกองทัพเรือของอิตาลี ในปี 1953 โอเบิร์ซเดินทางกลับไปยังเยอรมันอีกครั้ง โดยครั้งนี้เขาได้พิมพ์หนังสือชื่อ Menschen im Weltraum (Man in Space) ซึ่งอธิบายแนวความคิดของเขาในเรื่องกล้องโทรทรรศน์ในอวกาศ สถานีอวกาศ ยานอวกาศ และชุดนักบินอวกาศ

ท้ายที่สุด โอเบิร์ซได้มาทำงานร่วมกับฟอน เบราน์อีกครั้งเพื่อพัฒนาจรวดสำหรับอวกาศในฮันท์วิลล์ มลรัฐอลาบามา นอกจากนี้โอเบิร์ซได้มีส่วนร่วมในการเขียนการศึกษาเรื่อง การพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศในอีก 10 ปีข้างหน้า (The Development of Space Technology in the Next Ten Years) ในปี 1958 โอเบิร์ซได้เดินทางกลับไปยังเยอรมันอีกครั้ง เพื่อตีพิมพ์ความคิดในเรื่อง ยานสำรวจดวงจันทร์

โอเบิร์ซถ่ายรูปร่วมกันกับฟอน เบราน์ และเจ้าหน้าที่ของ ABMA (Army Ballistic Missile Agency)
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/Hermann_Oberth

โอเบิร์ซและฟอน เบราน์ ที่ Redstone Arsenal
ที่มา http://www.redstone.army.mil/history/archives/abma_50s/space_journal_26jun57_01.jpg

ในปี 1960 โอเบิร์ซกลับไปทำงานในสหรัฐอเมริกาให้กับ Convair ในฐานะที่ปรึกษาด้านเทคนิคในโครงการจรวดแอ็ทลาส

จรวดแอ็ทลาส
ที่มา http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/
Atlas_missile_launch.jpg/412px-Atlas_missile_launch.jpg ช่วงท้ายของชีวิต

โอเบิร์ซและฟอน เบราน์ ในปี 1961
ที่มา https://info.aiaa.org/Regions/SE/AL_MS/default.aspx

โอเบิร์ซเกษียณในปี 1962 ในวัย 68 ปี โดยในเดือนกรกฎาคม 1967 โอเบิร์ซได้รับเชิญไปยังสหรัฐอเมริกาเพื่อเป็นสักขีพยานในการปล่อยจรวดแซทเทิร์นวีที่บรรทุกยานอพอลโล 11 และนักบินอวกาศที่จะไปลงบนดวงจันทร์

จรวดแซทเทิร์นวีกำลังทะยานขึ้นจากฐานปล่อย เพื่อนำนักบินอวกาศอพอลโล 11 ไปลงยังดวงจันทร์
ที่มา http://history.nasa.gov/SP-350/i3-9.jpg

โอเบิร์ซ ในวัยชรา
ที่มา http://www.kiosek.com/oberth/

ในวันที่ 28 ธันวาคม 1989 ที่นูแรมเบิร์ก โอเบิร์ซได้ถึงแก่กรรมด้วยวัย 95 ปี

สถานที่ฝังร่างโอเบิร์ซ ที่นูแรมเบิร์ก
ที่มา http://www.knerger.de/Die_Personen/wissenschaftler_49/
wissenschaftler_50/hauptteil_wissenschaftler_50.html เกียรติยศและมรดก

ณ เมือง Feucht มีพิพิธภัณฑ์ "Hermann Oberth Space Travel Museum" เพื่อเป็นอนุสรณ์และความทรงจำให้แก่ เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ

สมาคมเฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ (Hermann Oberth Society) ทำหน้าที่นำนักวิทยาศาสตร์ นักวิจัย และนักบินอวกาศจากทั้งตะวันออกและตะวันตก เพื่องานด้านจรวดและการสำรวจอวกาศ

หลุมหนึ่งบนดวงจันทร์ถูกตั้งชื่อว่า Oberth crater

ชื่อของโอเบิร์ซ ถูกนำไปใช้เรียก Oberth effect

Oberth effect เป็นลักษณะสำคัญแบบหนึ่งในศาสตร์ด้านการบินอวกาศ ที่เกิดขึ้นเมื่อใช้เครื่องยนต์จรวด ณ ตำแหน่งที่เข้าใกล้กับตัววัตถุที่มีแรงโน้มถ่วง (อาทิ โลก) โดยจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาลในความเร็วสุดท้าย เมื่อเทียบกับการจุดระเบิดขนาดเดียวกัน แต่ ณ ตำแหน่งที่อยู่ห่างจากวัตถุโน้มถ่วง

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

http://www.meaus.com/articles/OBERTH.html

http://www.kiosek.com/oberth/

http://en.wikipedia.org/wiki/Hermann_Oberth

http://scienceworld.wolfram.com/biography/Oberth.html

http://www.biographybase.com/biography/Oberth_Hermann.html

[6]

http://www.centennialofflight.gov/essay/SPACEFLIGHT/oberth/SP2.htm

[7]

http://www.redstone.army.mil/history/arspace/arspace_chronology.html

โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด Robert Goddard

โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด
Robert Goddard5 ตุลาคม 1882 – 10 สิงหาคม 1945

บิดาแห่งจรวดยุคใหม่

โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด เป็นนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน และเป็นผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็น "บิดาแห่งจรวดยุคใหม่" ทั้งนี้ก็อดดาร์ดเป็นผู้ริเริ่มการควบคุมจรวดโดยใช้เชื้อเพลิงเหลว โดยก็อดดาร์ดได้ทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวลำแรกของโลกเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 1926 นอกจากนี้ในช่วงระหว่างปี 1930 ถึง 1935 ก็อดดาร์ดได้ทดสอบยิงจรวดหลายลำโดยมีเป้าหมายเพื่อพัฒนาจรวดให้มีความเร็วสูงถึง 885 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถึงแม้ว่าผลงานการทดสอบในภาคสนามของก็อดดาร์ดจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างขนานใหญ่ แต่มีบางครั้งก็อดดาร์ดเองกลับรู้สึกขบขำในทฤษฏีที่เขาคิดค้นขึ้น ตลอดช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่นั้น ก็อดดาร์ดได้รับการสนับสนุนไม่มากนักทั้งในด้านการงานและชื่อเสียง แต่ท้ายที่สุดก็อดดาร์ดก็ได้รับการจดจำและยกย่องว่าเป็นบิดาแห่งจรวดยุคใหม่ผลงานสำคัญของโรเบิร์ต ก็อดดาร์ด

ก็อดดาร์ดริเริ่มในเชิงปฏิบัติในการใช้จรวดเชื้อเพลิง เพื่อให้จรวดเดินทางได้สูงขึ้น (ปี 1912)
ก็อดดาร์ดได้พิสูจน์ว่าจรวดทำงานได้ในสุญญากาศ ซึ่งไม่จำเป็นที่จะต้องใช้อากาศในการผลักดัน
ก็อดดาร์ดพัฒนาและทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลว (16 มีนาคม 1926)
ก็อดดาร์ดทดสอบยิงจรวดที่มีเพย์โหลดทางวิทยาศาสตร์ (ปี 1929)
ก็อดดาร์ดนำลิ้นมาใช้ในมอเตอร์จุดระเบิดเพื่อการนำร่อง (ปี 1932)
ก็อดดาร์ดพัฒนาไจโรเพื่อใช้ในการควบคุมการบินของจรวด (ปี 1932)
ก็อดดาร์ดจดสิทธิบัตรในหลักการของจรวดหลายสเตจ (ปี 1914)
ก็อดดาร์ดพัฒนาปั๊มที่เหมาะสำหรับจรวดเชื้อเพลิง
ก็อดดาร์ดยิงจรวดที่มีมอเตอร์ที่ขึ้นอยู่กิมบอล (gimbal) ซึ่งอาศัยหลักการทำงานเชิงกลของไจโร (ปี 1937)

โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด
ที่มา http://apod.nasa.gov/apod/ap010316.html วัยเยาว์

ก็อดดาร์ดเกิดที่วอร์เชสเตอร์ มลรัฐแมสซาชูเซตส์ในวันที่ 5 ตุลาคม 1882 โดยก็อดดาร์ดเป็นบุตรคนเดียวของครอบครัว เนื่องจากน้องชายของก็อดดาร์ดได้เสียชีวิตลงหลังจากเกิดได้ไม่นาน ในวัยเยาว์ของก็อดดาร์ดนั้นเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับการเริ่มต้นใช้ระบบไฟฟ้าในชุมชนเมืองของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเรื่องของระบบไฟฟ้านี้เองที่ทำให้ก็อดดาร์ดเกิดความรู้สึกสนใจในวิทยาศาสตร์ โดยในขณะที่มีอายุได้ห้าขวบ บิดาของก็อดดาร์ดได้แสดงวิธีการสร้างไฟฟ้าสถิตบนพรมของบ้านให้เด็กชายก็อดดาร์ดได้เห็น ซึ่งเป็นการจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นและความสนใจในวิทยาศาสตร์ โดยก็อดดาร์ดเองได้ทำการทดลองขึ้นภายใต้ความคิดที่ว่า ตัวเขาเองสามารถที่จะกระโดดได้สูงขึ้นถ้าแผ่นสังกะสีที่อยู่ในแบตเตอร์รี่ถูกทำการประจุด้วยไฟฟ้าสถิต อย่างไรก็ตามการทดลองดังกล่าวล้มเหลวไม่เป็นไปตามที่เด็กชายก็อดดาร์ดคาดหวังไว้ แต่ความล้มเหลวดังกล่าวก็ไม่ได้ทำให้ความสนใจในวิทยาศาสตร์ของก็อดดาร์ดลดลงแต่อย่างใด

ต่อจากนั้น ก็อดดาร์ดก็เริ่มพัฒนาความสนใจในเรื่องการบิน โดยเริ่มต้นด้วยว่าวและตามด้วยบอลลูน ในช่วงเวลานี้เองที่ก็อดดาร์ดเริ่มจดบันทึกข้อมูลการทำงานของตนเองทุกวัน ซึ่งทักษะดังกล่าวได้ส่งผลดีต่อวิชาชีพของตัวเองในภายหลัง ด้วยวัย 16 ปี ก็อดดาร์ดตั้งใจที่สร้างบอลลูนด้วยอลูมิเนียม จากการเตรียมพร้อมไม่ว่าจะเป็นเรื่องขั้นตอนการสร้าง และเอกสารที่จำเป็นต่อการสร้าง ก็อดดาร์ดยกเลิกการสร้างหลังจากลงมือดำเนินการไปเกือบห้าสัปดาห์ อย่างไรก็ตามความล้มเหลวดังกล่าวไม่ได้ทำให้ความตั้งใจและความมั่นใจของก็อดดาร์ดลดถอยลงแต่ประการใด

หลังจากนั้นก็อดดาร์ดได้เริ่มสนใจในอวกาศเมื่อได้อ่านนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง The War of the Worlds ซึ่งแต่งโดย H.G. Wells ด้วยวัย 16 ปีก็อดดาร์ดก็ทุ่มเทความสนใจทั้งหมดของตนเองในเรื่องจรวด

หนังสือ The War of the Worlds แต่งโดย H.G. Wells
ที่มา http://www.doobybrain.com/2007/10/25/collection-of-the-war-of-the-worlds-book-covers/ การศึกษาและเริ่มต้นทำงาน

จากการที่เป็นคนรูปร่างผอมและมีปัญหาด้านสุขภาพหลายอย่าง อาทิเช่น โรคกระเพาะ ไข้หวัด และหลอดลมอักเสบ ทำให้ก็อดดาร์ดต้องเรียนล้าหลังเพื่อนร่วมชั้นถึงสองปี จากผลดังกล่าวทำให้ก็อดดาร์ดกลายมาเป็นคนที่ขยันอ่านหนังสือและเข้าห้องสมุดสาธารณะอยู่เป็นประจำเพื่อยืมหนังสือทางด้านฟิสิกส์ไปอ่าน หลังจากนั้น ในวัย 18 ปี ก็อดดาร์ดได้กลับเข้าเรียนระดับมัธยมปลายในวอร์เชสเตอร์

ในปี 1904 (อายุ 22 ปี) ก็อดดาร์ดเข้าเรียน ณ สถาบันโพลิเทคนิควอร์เชสเตอร์ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นในด้านวิชาการ ก็อดดาร์ดทำให้ศาสตราจารย์วิลเมอร์ ดัฟฟ์ หัวหน้าสาขาวิชาฟิสิกส์รู้สึกประทับใจในตัวของก็อดดาร์ดเป็นอย่างมากและจัดแจงนำก็อดดาร์ดมาช่วยงานในฐานะผู้ช่วยและติวเตอร์

สถาบันโพลิเทคนิควอร์เชสเตอร์
ที่มา http://imagecache2.allposters.com/images/pic/

ในขณะที่ศึกษาในระดับปริญญาตรี ก็อดดาร์ดได้เขียนบทความวิชาการที่นำเสนอวิธีการสำหรับการทำให้เครื่องบินมีความสมดุล โดยก็อดดาร์ดได้ยื่นบทความดังกล่าวไปยัง วารสาร Scientific American และได้รับการตีพิมพ์ในปี 1907 ทั้งนี้ก็อดดาร์ดได้บันทึกไว้ในไดอารีของตนเองไว้ว่า เขาเชื่อว่าบทความฉบับดังกล่าวเป็นการนำเสนอครั้งแรกที่กล่าวถึงการที่จะทำให้เครื่องบินมีเสถียรภาพในขณะทำการบิน ทั้งนี้สิ่งที่ก็อดดาร์ดนำเสนอไว้นั้นเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับนักวิทยาศาสตร์คนอื่นที่นำเสนอการพัฒนาไจโรสโคป

ก็อดดาร์ดจบปริญญาตรีทางด้านฟิสิกส์ในปี 1908 และได้ทำงานเป็นผู้ช่วยสอนฟิสิกส์ที่สถาบันโพลิเทคนิควอร์เชสเตอร์เป็นเวลาหนึ่งปี หลังจากนั้นในช่วงปลายปี 1909 ก็อดดาร์ดได้เข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยคลาร์ค ที่อยู่ในวอร์เชสเตอร์เช่นกัน

ผลงานวิจัยของก็อดดาร์ดชิ้นแรกในเดือนกุมภาพันธ์ 1909 โดยเป็นเรื่องเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของจรวดที่ใช้เชื้อเพลิงเหลว ซึ่งในขณะนั้นก็อดดาร์ดเริ่มต้นศึกษาค้นคว้าหาวิธีที่จะเพิ่มประสิทธิภาพของจรวดโดยใช้วิธีที่แตกต่างจากเดิมที่ใช้ผงระเบิดเป็นเชื้อเพลิง ก็อดดาร์ดเขียนบทความวิชาการเกี่ยวกับการใช้ไฮโดรเจนเหลวเป็นเชื้อเพลิงและใช้ออกซิเจนเหลวเป็นออกซิไดเซอร์ ทั้งนี้ก็อดดาร์ดเชื่อว่าประสิทธิภาพของจรวดจะเพิ่มขึ้นอีก 50 เปอร์เซ็นต์

ก็อดดาร์ดสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทและปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยคลาร์คในปี 1910 และปี 1911 ตามลำดับ ในปี 1912 ก็อดดาร์ดได้ตอบรับเป็นนักวิจัย ณ มหาวิทยาลัยปริ๊นตันสิทธิบัตร

ในช่วงปี 1910 เทคโนโลยีด้านวิทยุถือว่าเป็นเรื่องใหม่และเป็นสาขาที่นักวิทยาศาสตร์มีโอกาสสำหรับการค้นพบสิ่งใหม่ๆ ซึ่งก็อดดาร์ดเองในขณะที่ทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัยคลาร์ค ได้ค้นคว้าผลของคลื่นสัญญาณวิทยุบนฉนวน โดยก็อดดาร์ดได้ประดิษฐ์หลอดสุญญากาศที่ทำงานคล้ายกับหลอดรังสีคาโธด เพื่อสร้างสัญญาณความถี่คลื่นวิทยุ ทั้งนี้ก็อดดาร์ดได้จดสิทธิบัตรการประดิษฐ์ดังกล่าวในปี 1905

ในช่วงต้นปี 1913 ก็อดดาร์ดป่วยเป็นวัณโรค ทำให้ก็อดดาร์ดเองต้องลาออกจากตำแหน่งที่ปริ๊นตัน และกลับมาพักฟื้นที่วอร์เชสเตอร์ โดยในช่วงเวลาที่พักฟื้นนี้เองที่ก็อดดาร์ดได้เริ่มสร้างผลงานที่สำคัญ โดยในปี 1914 ผลงาน 2 ชิ้นสำคัญของก็อดดาร์ดได้รับการตอบรับจดสิทธิบัตร โดยฉบับแรก U.S. Patent 1,102,653 ได้จดสิทธิบัตรเรื่องจรวดหลายสเตจ และ ฉบับที่สอง U.S. Patent 1,103,503 จดสิทธิบัตรเรื่องจรวดที่ใช้เชื้อเพลิงเหลวด้วยแก๊สโซลีนและไนตรัสอ็อกไซด์ โดยสิทธิบัตรทั้งสองฉบับในเวลาต่อมาได้กลายมาเป็นข้อมูลสำคัญในประวัติศาสตร์ของการพัฒนาจรวดA Method of Reaching Extreme Altitudes

ในปี 1919 สถาบันสมิธโซเนียน (Smithsonian Institution) ได้ตีพิมพ์ผลงานการวิจัยของก็อดดาร์ดที่ชื่อว่า A Method of Reaching Extreme Altitudes ซึ่งก็อดดาร์ดได้อธิบายทฤษฎีจรวดที่ตนเองคิดค้นและการทดลองด้วยเชื้อเพลิงแข็งและเหลว รวมไปถึงความเป็นไปได้ในการสำรวจชั้นบรรยากาศของโลกและอวกาศ

นอกจากผลงานของก็อดดาร์ดแล้ว ผลงานคอนสแตนติน ไชออลคอฟสกี (Konstantin Tsiolkovsky) นักทฤษฎีจรวดของรัสเซียที่ชื่อว่า The Exploration of Cosmic Space by Means of Reaction Devices (พิมพ์ในปี 1903) ก็เป็นหนึ่งผลงานยุคบุกเบิกเทคโนโลยีจรวด โดยผลงานของทั้งคู่ได้มีอิทธิพลต่อนักพัฒนาจรวดในรุ่นต่อๆ มา

เอกสารเรื่อง A Method of Reaching Extreme Altitudes ของก็อดดาร์ด พิมพ์โดยสถาบันสมิธโซเนียน
ที่มา http://www.manhattanrarebooks-science.com/goddard_wraps.htm

ทั้งนี้ก็อดดาร์ดได้ทำการทดลองต่อเนื่องด้วยเครื่องยนต์ที่ใช้เชื้อเพลิงแข็งและเหลว รวมไปถึงการนำปลายกระบอกฉีดของระบบเครื่องไอน้ำ ที่เรียกว่า “นอซเซิล” (nozzle) มาใช้งาน ซึ่งเจ้านอซเซิลที่ว่านี้ ส่งผลให้เครื่องยนต์ของจรวดที่ก็อดดาร์ดพัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น 64 เปอร์เซ็นต์ และสามารถให้ความเร็วเหนือเสียงได้ถึง 7 มัค

งานของก็อดดาร์ดโดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นทั้งในส่วนของทฤษฎีและการทดลองความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อเพลิงและน้ำหนักของจรวด หรือ ระหว่างระบบขับเคลื่อนกับความเร็ว อย่างไรก็ตาม ในส่วนสุดท้ายของ A Method of Reaching Extreme Altitudes ที่มีชื่อว่าCalculation of minimum mass required to raise one pound to an "infinite" altitude ได้บรรยายถึงความเป็นไปได้ในการใช้จรวดไม่เพียงแต่ไปถึงชั้นบรรยากาศเท่านั้น แต่เราน่าจะใช้จรวดหนีแรงดึงดูดของโลกเพื่อเดินทางไปยังดวงจันทร์ ทั้งนี้ในบทดังกล่าว ก็อดดาร์ดได้บรรยายเรื่องดังกล่าวอย่างจริงจัง ซึ่งสี่สิบปีหลังจากนั้น หลักการของก็อดดาร์ดได้รับการพิสูจน์โดยยานสำรวจชื่อ ลูนา 2 ของอดีตสหภาพโซเวียตได้ร่อนลงบนดวงจันทร์ เมื่อ 14 กันยายน 1959

ยานลูนา 2 ของอดีตสหภาพโซเวียต ร่อนลงบนดวงจันทร์ เมื่อ 14 กันยายน 1959
ที่มา http://www.21stcentury.co.uk/space/crash-landing.asp คำวิจารณ์

ก็อดดาร์ดได้ส่งเอกสารให้กับสถาบันสมิธโซเนียน เมื่อเดือนมีนาคม 1920 โดยเอกสารดังกล่าวได้อธิบายถึงการเดินทางในอวกาศตามจินตนาการของก็อดดาร์ด เช่น การเดินทางไปยังดวงจันทร์และดาวเคราะห์ดวงอื่นด้วยยานสำรวจ การส่งข้อความไปยังดาวเคราะห์โดยใช้การจารึกข้อความและสัญลักษณ์บนแผ่นโลหะ การใช้พลังงานแสงอาทิตย์ในอวกาศ รวมไปถึงแนวความคิดในการพัฒนาระบบขับดันความเร็วสูงที่ใช้ไอออน โดยเอกสารดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์และเป็นที่สนใจของหนังสือพิมพ์ แต่เป็นการวิจารณ์ในด้านลบอย่างรุนแรง ทั้งในเรื่องความเป็นไปไม่ได้ และความน่าเชื่อถือของหลักการที่ก็อดดาร์ดนำเสนอ ถึงกับกล่าวว่าก็อดดาร์ดขาดความรู้ แต่อีกสี่สิบปีต่อมา พันธกิจอพอลโล 11 ได้พิสูจน์สิ่งที่ก็อดดาร์ดได้กล่าวไว้

ก็อดดาร์ดบรรยายงานวิจัยเรื่องจรวด ณ มหาวิทยาลัยคลาร์คในปี 1924
ที่มา http://www.nasa.gov/centers/goddard/about/dr_goddard.html ทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวครั้งแรก

ในวันที่ 16 มีนาคม 1926 ก็อดดาร์ดได้ทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวครั้งแรก ที่ฟาร์มของป้า ในเมือง ออเบิร์น มลรัฐแมสซาชูเซตส์

ก็อดดาร์ดกับการทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวครั้งแรก (ของโลก) เมื่อ 16 มีนาคม 1926
ที่มา http://www.dself.dsl.pipex.com/ROSWELL/roswell.htm

โครงสร้างและการทำงานของจรวดเชื้อเพลิงเหลวของก็อดดาร์ด
ที่มา http://www.dself.dsl.pipex.com/ROSWELL/roswell.htm

ภาพจำลองการทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวครั้งแรกของก็อดดาร์ด ในปี 1926
ที่มา http://www.freewebs.com/markpaton/Goddard_1926.jpg

จรวดที่ก็อดดาร์ดสร้างขึ้นนั้น (ถูกตั้งชื่อว่า "นีล") มีมอเตอร์ติดตั้งอยู่บนส่วนหัวของจรวด ส่วนถังเชื้อเพลิงอยู่ด้านล่างของจรวด โดยลำตัวของจรวดมีความยาว 3.4 เมตร และมีน้ำหนักรวม 4.6 กิโลกรัม

ในการทดสอบยิง จรวดถูกจุดอยู่บนแท่นยิงเป็นเวลา 20 วินาที และเมื่อระบบขับดันเอาชนะน้ำหนักของงเชื้อเพลิงได้ ก็เริ่มทำให้จรวดลอยตัวขึ้น โดยบินไปได้ความสูง 12.5 เมตร ในเวลา 2.5 วินาที โดยไปตกห่างจากแท่นยิง 56 เมตร ทั้งนี้ระบบขับดันมีแรงขับประมาณ 40 นิวตัน

ถึงแม้ว่าการทดสอบยิงในครั้งนั้นจะได้ผลที่ค่อนข้างสั้น (ความสูง 12.5 เมตร ในเวลา 2.5 วินาที) แต่กลับมีสำคัญมาก เนื่องจากเป็นแสดงให้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการใช้เชื้อเพลิงเหลวสำหรับจรวด

ตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏ ก่อนหน้าการทดสอบครั้งประวัติศาสตร์ ก็อดดาร์ดได้พัฒนาสร้างจรวดเชื้อเพลิงเหลวอีกรุ่นหนึ่ง ที่เรียก "regeneratively cooled engine" แต่ด้วยความที่การออกแบบรุ่นดังกล่าวมีความซับซ้อนมาก ก็อดดาร์ดจึงยุติพัฒนารุ่นดังกล่าว

แผ่นโลหะติดตั้ง ณ สถานที่ที่ก็อดดาร์ดทดสอบยิงจรวดเชื้อเพลิงเหลวครั้งแรก ณ เมืองออเบิร์น มลรัฐแมสซาชูเซตส์
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:DrGoddardPark.jpg พัฒนาจรวดที่โรสเวล มลรัฐนิวเม็กซิโก

ในเดือนกันยายน 1931 ก็อดดาร์ดได้พัฒนาสร้างจรวดที่เป็นไปตามหลักการออกแบบทางอากาศพลศาสตร์ นอกจากนี้ ก็อดดาร์ดเริ่มพัฒนาการนำร่องจรวดด้วยไจโรสโคป ซึ่งติดตั้งบนกิมบอลที่ควบคุมการหมุนของลิ้นไอเสีย ทั้งนี้การทดสอบการบินด้วยระบบดังกล่าวในเดือนเมษายน 1932 ไม่ประสบผลสำเร็จ (อีก 10 ปีต่อมา จรวด V-2 ของเยอรมันก็ใช้หลักการนี้)

ไจโรสโคป
ที่มา http://www2.eng.cam.ac.uk/~hemh/gyroscopes/images/lg-gyroscope.jpg

ในปี 1934 ก็อดดาร์ดได้พัฒนาจรวดที่เรียกว่า "ซีรี่ส์เอ" ที่มีความยาว 4 ถึง 4.5 เมตร และใช้เชื้อเพลิงเหลว โดยที่ระบบควบคุมมีไจโรสโคปซึ่งถูกติดตั้งตรงกลางลำของจรวดระหว่างถังเชื้อเพลิง การทดสอบยิงจรวด A-5 มีขึ้นที่โรสเวล มลรัฐนิวเม็กซิโก ในวันที่ 28 มีนาคม 1935 และประสบผลสำเร็จอย่างมาก โดยไต่ระดับความสูงถึง 1.46 กิโลเมตร ด้วยความเร็วระดับซูเปอร์โซนิค

จรวดซีรีส์เอ
ที่มา http://rocketry.wordpress.com/2007/10/

การทดสอบยิงจรวดที่โรสเวล ช่วงระหว่างปี 1930 - 1940
ที่มา http://www.dself.dsl.pipex.com/ROSWELL/roswell.htm

ในช่วงปี 1936-1939 ได้ก็อดดาร์ดพัฒนาจรวดรุ่น K และ L ซึ่งมีน้ำหนักมากขึ้น และถูกออกแบบให้ไต่ระดับความสูงที่สูงมากๆ แต่ก็อดดาร์ดประสบปัญหากับเครื่องยนต์ที่พัฒนาขึ้น อย่างไรก็ตาม ก็อดดาร์ดได้นำเครื่องยนต์ "regeneratively cooled engine" ที่เคยออกแบบไว้เมื่อปี 1922 มาปรับปรุงใหม่ ซึ่งทำงานได้ดีกับจรวดที่ไม่ใหญ่มากขึ้น โดยการทดสอบจรวด L-13 จรวดสามารถทำระดับความสูงถึง 2.7 กิโลเมตร ซึ่งเป็นสถิติสูงที่สุดของก็อดดาร์ด

ในช่วงปี 1941 ก็อดดาร์ดได้เสนอโครงการพัฒนาจรวดกับกองทัพบกสหรัฐอเมริกา แต่ได้รับการปฏิเสธ โดยในห้วงเวลาดังกล่าว กองทัพนาซีของเยอรมันได้พัฒนาจรวดขึ้นเช่นกัน โดยมีเวอร์นเฮอร์ วอร์น บราวน์ (Wernher von Braun) เป็นหัวหน้าทีมวิศวกร โดยวอร์น บราวน์ได้พัฒนาจรวด A-1 A-2 และ A-4 (หรือ V-2) ตามลำดับ ทั้งนี้มีเอกสารหลายชิ้นบ่งชี้ว่าสายลับเยอรมันในสหรัฐอเมริกาได้ส่งข้อมูลการพัฒนาของก็อดดาร์ดไปสู่มือของเยอรมัน รวมไปถึงการที่กองทัพบกสหรัฐอเมริกาได้ให้ทุนวิจัยแก่บุคคลอื่นในการพัฒนาจรวดสำหรับช่วยในการบินขึ้นของเครื่องบิน ซึ่งบุคคลดังกล่าวเคยสนทนาและมาเยี่ยมก็อดดาร์ด ณ สถานที่ทำงานของก็อดดาร์ด

หลังจากถูกปฏิเสธโดยกองทัพบก ก็อดดาร์ดเข้าร่วมงานวิจัยกับกองทัพเรือ โดยในขณะนั้นเป็นช่วงปลายของสงครามโลกครั้งที่ 2 (ปี 1944 - 1945) จรวด V-2 ลำหนึ่งของกองทัพเยอรมันตกลงในสวีเดน และถูกส่งไปยังห้องปฏิบัติการแอนนาโพลิสของกองทัพเรือที่ก็อดดาร์ดทำงานอยู่

ก็อดดาร์ดได้ตรวจสอบชิ้นส่วนของจรวด V-2 พบว่ามีอุปกรณ์หลายชิ้นที่ตนเองเป็นผู้คิดค้น และรู้สึกเศร้าในสิ่งที่ตนเองคิดค้นไว้ถูกนำไปใช้ในการสังหารผู้คน โดยในปี 1944 ก็อดดาร์ดกล่าวถึงจรวด V-2 ว่า วอร์น บราวน์ใช้ผลงานที่คิดค้นของเขาในจรวดดังกล่าว

ก็อดดาร์ดเสียชีวิตลงในวันที่ 10 สิงหาคม 1945 ที่บัลติมอร์ มลรัฐแมรีแลนด์ โดยร่างของก็อดดาร์ดได้ถูกฝังไว้ที่สุสานโฮป ในวอร์เชสเตอร์ มลรัฐแมสซาชูเซตส์เกียรติประวัติ

รัฐบาลสหรัฐอเมริกา จัดตั้งศูนย์การบินอวกาศ ณ กรีนเบลท์ มลรัฐแมรีแลนด์ ในวันที่ 1 พฤษภาคม 1959 และตั้งชื่อศูนย์ดังกล่าวว่า "ศูนย์การบินอวกาศก็อดดาร์ด" (Goddard Space Flight Center) ศูนย์การบินอวกาศก็อดดาร์ด
ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/Goddard_Space_Flight_Center
สภาคองเกรส มอบเหรียญทองเพื่อเป็นเกียรติแก่ ศาสตราจารย์ ดร.โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด เมื่อวันที่ 16 กันยายน 1959
ภาพวาดใบหน้าของโรเบิร์ต ก็อดดาร์ดได้รับเกียรติพิมพ์ลงสแตมป์สำหรับการส่งไปรษณีย์ทางเครื่องบิน ที่มา http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Stamp-robert_h_goddard.jpg
ผลงานของก็อดดาร์ดได้รับการจดสิทธิบัตรมากถึง 214 ฉบับ

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

http://www.nasa.gov/centers/goddard/about/dr_goddard.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Goddard_(scientist)

http://www.time.com/time/time100/scientist/profile/goddard.html

Arthur

เซอร์ไก โคโรเลฟ Sergei Korolev

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ Hermann Oberth

โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด Robert Goddard

Search

Blogger templates

Popular posts

Blogroll

Labels

Blog archive

Text widget

Text Widget

Pages

Views

วันอาทิตย์ที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2556

เซอร์ไก โคโรเลฟ Sergei Korolev

เฮอร์มันน์ โอเบิร์ซ Hermann Oberth

โรเบิร์ต ก็อดดาร์ด Robert Goddard

Labels

Categories

Contact Information

Stay connected

Blogger templates

Blogger templates

Blogger templates

Labels

Blog Archive

Blog Archive

Followers

About Me

Popular Posts